De Jordaan

319

de wang, een ander bestreelde en besmonselde hij met stille, koesterende woordjes; dié gaf hij een klapzoen, een ander een kin-strijk,.... haar, haar alleen geen woord, geen gebaar, En wat was hij mooi vandaag. O! die verschrikkelijke oogen van den vent! Wat gekloft stonden hem dat smalle roode dasje en die hooge boord en dat grijze pak! Precies een heer. Nou zijn lekkeren bek vol zoenen, jeukerig beprikt door zijn pienter snorretje..................

Plots in haar peinzend bekijken werd ze meegesleurd door de heele meiden-bende. Lien was even op een holletje vooruitgerend naar een koopman in porcelein. Ze grabbelde zenuwachtig in de goud-omrande schoteltjes. Barend was gauw jarig. Ze moest een kom met een spreuk en zoo een heel tafreel er op. Ze greep naar een kop, zoetelijk gekleurd; een boschje waarin twee in-liefde-verzonken paartjes, achter elkaar opwandelden, terwijl de ondergaande zon een zoet-smelterig roserood kleurtje achter de minnenden elegisch had uitgebloosd.

Lien vond ״'t beelderig" en „snoeperig". Ze huilde van binnen al, om die stille wandelaars in het boschje.... Wie zouen het zijn? .... Wacht, er stond een spreuk onder!.... Ach Jezus, als ze het nou maar had kunnen lezen. Daarom was ze vooruitgehold, om het den koopman stiekem te vragen. Karei liep achter op.

— Hep portie an je!.... schreeuwde hij gul uit.

Lien dong, goddelijk-verblijd dat Karei zoo deed.

Nou was de kom voor hèm,.... kon ze voor Barend wel een andere koopen. Voor een „zacht" prijsje pingelde ze kop en schotel los. Lien betaalde en Karei stopte kop en schotel onder zijn buis. Lien lachte, overgelukkig. —

— Nou ben ikke breikende woar.... schaterde Karei,.... en jèi wès 't!