De Jordaan

317

ze elkaar en ieder keer weer botste er nieuwe ontmoeting in de nauwe straten. Dan brandden de woede en de verkropte spijit van de verliezers los, bóven het tartend-triumfantelijk getier en overmoedige der winnaars; moest er op verzoening worden geklonken en gedronken. Maar onder het klinken en drinken giftigden nieuwe spijt en woede weer los, nog vóór de kroeg hen had uitgebraakt naar hun beblomde en bevlagde Janpleziers. De snikhitte martelde hun dorstige kelen en de drank sloeg een ziedende giftigheid in hun hart. Dan dansten de vrouwen los, met hun roode hoeden en klein-burgerlijk-opgedirkte chique, en gooiden weer een woeste vlaag van zingende vroolijkheid over de vloekende en twistgierige taal der kerels De oranje-belichte vrouw-koppen met de vetgeplakte haren, poogden, wreed-zinnelijk, den haat weg te lachen en weg te joelen tot schuimende, onmatige boert. —

Karei en al de kerels zeien het elkaar, hadden het zien aankomen.,

— Dèt wort messewerk, tussche Jut en Jul.... se torne mekoar aupe feur 't nècht is!.... zei Karei, met iets van verlangen om mee te doen, in zijn stem.

Bet de Slobber hijgde vreeselijk. Mooie Karei zag het.

— Bet.... je bin je oasem kwaat.... je dottert!____

'n scheut audekelonje in je poelenekkie en 'n bloas op je sèchte toet.... en je hep weir 't leife!....

Verrukkelijk vond Karei dat brutale gevrij met de meiden. Zoo wang tegen wang, zoo met je mond vlak bij de oortjes, zoo heelemaal op de zachte velletjes je snuit schuren, en dan drukken, drukken, dat ze onmachtig tegen je opzonken. En dan zoenen, zoenen, lang, of je ze het leven van de lippen slurpte. Al de kerels bemoeiden zich nu met Bet, die nog blies van de hitte. Ko Neut bewreef zijn dom-dikken neus, wou haar koel maken met zijn als waaiers uitgespreide zwaai-handen,