De Jordaan

309

gratie deden geraken. Naast hem bleven de anderen iets Jan-klaasserigs en plankerigs behouden. Lientjes oogen doortintelde hij met geluk en hartstocht als hij éven slechts een toespelinkje maakte op hun afspraakuurtje in de Wijde Gang. En de argeloos-kinderlijke Neeltje Terwee beloofde hij straks de duizelige verrukking van den dans. Heintje Punt had een verbórgenverliefd pogen-spel met hem, daftfaan het orgel van Lange Jan, met de monden en lijven tegen elkaar, een levend genot zou worden. Hij stoeide, en begoochelde ze weer allemaal. —

Daar bewonderde hij de punt-schoentjes en een boezelaar van dof zij-kaitoen; hier weer hoogde hij een ״oor" op. Eén stopte hij een lekker stukje zeep in de palm, dat hij fluks gegannifd had uit de heete handen van een zelfzuchtigen makker; een ander begoot hij met een straal eau-de-cologne, uit het volle flaconnetje van een onscheutige vriendin, die alleen zelf lekker ruiken wou. En als hij even alleen een liedje inzette, met zijn verteederings-stem, rilden en beefden de meiden van een wild verlangen. —

Wat deerde hem nu het geschetter van Juweelen Bet en Scheele Mie? Als ze hem vanmiddag in den weg liepen met hun wandaden, zou hij ze verschandali-seeren voor de oogen van den heelen belusten Jordaan. Nu loeide al het drift-beest in hem óp.... O! ze moesten oppassen die meiden.,.. en niet té hard en té sarrend opdringen met hun verkillende wulpschheid. Want ze wisten toch dat hij niet tegen dat gesar en gekwel kon; dat hij ze zou afranselen als honden, zonder gena. Hij had toegetast in hun lusten. Wat wilden ze nog meer? Hij kende de sluwe tierelantijntjes van Bet, met haar bleek-gele wangen en de inhalige schooierijtjes van Scheele Mie. Haar zenuwachtige, praatzieke opwinding lapte hij aan zijn laars. Als ze