De Jordaan

305

kanten halsdoeken omspannen. Hij schoof huppelend voort op een met kleur-papier beplakt hobbelpaard, dat keek als een vrouw in barensnood. De rood-gele, met gouddraad doorstikte doeken, tot op den stuit vastgespeld, had hij omhangen met wortelen, waarvan nu en dan éen afgerukt werd. Zijn houtskool-zwarte handen behamerden een tamboerijn, terwijl hij krijschend zong in wilde vreugde-beweging: Doar hèi je Moa-a-nus! misse koale koa-a־nus....

Een transpireerend, vet wijf met bezwijmd gezicht, loeide er een heet geraas met een reuzen-toeter tegen in, waggelde op de violette straat-schaduw van haar kameraden. Haar zwarte japon, waarvan de blouse met geweldige peer-gitten, schitterde als zwart-geslepen juweelen, had ze tot haar knieën ópgetrokken, terwijl ze, den zwijnigen rug half achterover gegooid, met haar zwaar-gezwollen kuiten een cake-walke poogde af te dansen. Ze hijgde als een buiten-adem-geraakte, wankelde telkens tegen de kerels op en waggelde dan weer een eindje op haar eigen zwaarte verder. Eindelijk doodop en half bezwijmd, sloeg ze zattig en willoos den koloniaal naast zich, met haar polsen op zijn chacot. De stoet werd bijna ingedrukt door de lachende, toe-joelende kijkers en dringers. Het wemelde allerwege in den zonne-brand van vlaggen, harmonica-lampions, kleur-slangen en gloed-vangers. In de verte trilde een zijstraatje met zijn fronthuisjes in het licht, alsof een driftige wemeling van gouden bijtjes er honing nestelde. De hitte verzoog de kleuren tot een dooréénwoelende vlammigheid. Wijven als vloek-furiën los-lawaaiend, verscholen haar zweet-gezichten achter afschuwelijk-beschilderde mombakkessen. Een, met beschminkte bloed-oogen, jammerde hysterische martel-geluiden. —

De Jordaan