De Jordaan

304

doorscheurend, ieder op eigen houtje deuntjes jankend. Het loeide en schetterde neusklanken en sleep-tonen dooréén, in een warrelende roezing van elkaar bespringende melodieën. Van alle kanten der buik-bruggetjes donderden de kindervoetjes een viaductachtig trein-geonweer af, en zwaaiden de rood-blauw-geel-oranje vlaggen en lappen, mutsen en blommen, als opgetoetst boven hun zingende en krijtende kopjes. Een email-achtige schijn dampte achter de van de brug zinkende lijfjes aan, uit grachten-damp en stof geweven. Een stoetje kleuters van vijf, de schreeuwbekjes opengesperd als voedsel-inhappende nest-vogeltjes, met kranten steken op, en vuurhouten lat-sabeltjes, schreeuwde schel en zonder ophouden:

— Wèg mit de sausejoale!____leife Fillem drie! —>

Uit een met dék-groen overschilderde kroeg, stortte een carnaval-troep naar buiten. Een afschuwelijk met puisten toegetakelde kerel, stapte in vrouwe-kleeren voorop, met goudkleurige almaviva omzwaaid en een vuilen koffer onnoozeltjes in de sjouwersknuist. Een ander, als koloniaal vermomd, met bazar-ge-weertje en een rood-bekwaste, japansche paraplu, de chacot op één oor, zong als een bezetene, onder den zang zijn flesch telkens aan den gulzigen mond vastzuigend. Vlak naast hem waggelde een tamboermajoor, met een bezemsteel zwaaiend, den troep in de achterhoede commandeerend en telkens in malle lijfbochten en voet-wringingen naast-zich-zelf loopend. Vóór den zwaaierigen tamboer liep in een roerig kleur-bewegen, een vent in het lila, met een bloeienden blompot op zijn hoofd gebonden, dien hij als een kleurige pluim hevig heen en weer joepte, met zijn schuddenden kop mee. Er tusschen in, zuur slikkend en dadelijk weer zingend als hij geslikt had, hinkte wijdbeenig een toreador, den nek met Spaansch-gloeiende, drie-