De Jordaan

302

manspet met hoekige klep schuin op zijn scherpen kop. Aan Arend was alles 'spits en besluit-vast.

— En de Bul, mit Sproetneus dèn?.... vroeg Mooie Karei. — En Joap Hoalöp?____zocht Ritsige Arend.

— Hier.... hijgde de Bul,.... 't is om daud te félle.... ik wou dèt de son 's aage 'n beroerte rolde

is dèt 'n hitte? Me gèt smelt maèn fèn me rug____

— Nou spreik jèi seife toale,----ironiseerde Karei,״..

vöaf sieke en twei dauje.... en nog sau onwaas....

Karei wierd kregel op de Bul.

— Rol op je pins .... bi je d'r eirder as wei,.... natte sok.... wou je soms 'n sneiw-gietertje op Hèrtjes-

dèg?____maède____set t'r de stèp in!____beval Burk

barsch.

— Döar goat je broer Taas, Koarel,.... ik sie se

koale neut glimme!____ lolde de Bul, weer opge-

vroolijkt.

■— Komp fèn 't sloape in 'n tochtige bedstei,----

bromde Karei in zich zelf, woedend op zijn in het geniep lol-makenden broer.

Dwars door een stalletjes-padje wurmde de troep het trottoir af, met hevige moeite zich een geul wringend tusschen de wég-bonzende en tegen-woelende armen en lijven van uit alle straten opdringende menschen. —

Voor een spekslagerijtje, dat zoetigen bloedgeur uit-walmde in den gloeidag, wapperden de vlammen van een geweldig houtvuur, al tweemaal door de politie gedoofd en telkens weer opgelaaid. De jongens hadden het in feestelijke vreugde ontstoken en wouen het vuur blijven voeden tot den nacht. Blauwe en zwarte rook, prikkelende lucht van gebrand hout verspreidend, omsluierde windloos het oranje laaien, dat in stille knettering scheen te groeien en te krimpen, op één moment. —

Karei met den stoet, de meiden nu dichter opéén-