De Jordaan

297

stak, met een groote hengselmand aan den arm, kauwde, proefde en keurde ongegeneerd-gulzig en veel. Ze keek telkens heimelijk-omzichtig, alsof ze den koopman op verraad wilde betrappen, van den koek naar Jaap, van Jaap naar den koek. De oude, fatsoenlijke lipjes besmakkerden de zoetigheid, de tong zoog en likte, en de gegroefde zak-kaakjes vermaalden, terwijl de oogen bleven op- en neergaan, schichtig en wijselijk haar maag hoedend voor bedrog. Maar Jaap zag niet, drong haar weer een nieuw brok in de handen, en naast haar, aan andere vrouwen en mannen. —

— Geif maèn 'n half pond koek.... en 'n hèlf pond koèk!.... riep Karei droogjes voor-den-gekhouderig.

— 'n Pond?

— Dèt seg ikke niet.... ikke mot ter 'n half pond koek.... en 'n hèlf pond koèk,....

— Nou, dat is toch 'n pond!____ hield eigenwijs

Jaap vol.

— Dèt vroag ikke niet,.... sarde Karei nog eigenwijzer dan Jaap.... ikke mot 'n half pond koek.... en 'n hèlf pond koèk! ....

Jaap trok domme, wijde oogen. Zoo een dronken goochemert.

— Me heele femile sal uitrafele as ik die snaak Frsta.

— Geif op! Hei froagt je waaf tug niet? .... meende het politoerdertje, de oogen knipperend als een machinetje.

De vrouwen keken; de kerels keken, terwijl Karei wachtte. Eindelijk gaf Jaap twee halve ponden, die Karei dadelijk bij elkaar plakte.

— Sau,____ik sèl jou leire doen wèt 'n net mins

je froagt.... schuyne schutter, robbeklopper,.... en nou mèg jèi schökke____Halfe Saul!

Bram Halve Zool dokte, verbluft dat Karei hem