De Jordaan

296

Karei danste waggelend als een gans, van het eene been op het andere. De warmte van de lieve meiden, hun velletjes en hun oogen.... hij had lust ze allen tegelijk af te zoenen. Maar als hij nü al zijn sprieten vooruitstak, wat zou het dan vanavond worden? —

— Hei!.... omgedröaid kippehok,.... grinnikte hij tot Neeltje Terwee,.... lus je 'n poar ouwe schoene fen gaatefleis gelépt?.... Uitnoodigend wees hij naar een stal ״oud-maak-nieuw". —

Het schoenlappertje in oud-maak-nieuw vernij-digde zijn gezicht, kon den spot van Karei niet verdragen. Was er te dollen met die mooie waar? Opgekocht aan de belt voor drie cent het kilo; bijgeflikt en doorgelapt, leek de boel splinternieuw, verkocht hij de paren voor tachtig, negentig cent, zelfs een gulden. Maar grauw van woede werd hij, toen Bram Schuil een paar bagger-modellen van de schragen zwaaide en ze vóór de coquet-kleine bolletjes-pantoffels, aan Heintjes voeten neerzette. Met van drift zwaar-beklemtoonde woorden stoof de oud-maak-nieuw-schoenlapper op hem af en stootte Bram de vuist in den rug. Een drom menschen bonkerde en sleurde Schuil mee. Plots scheidde hem een troep door-wielende, snel-opgeduwde kinderwagens, van het stel.

Jaap de koek-man overkrijschte met hevige stemuitzetting de markt.

— 't Is 'n merakel bij Jaap!____ zong hij,____ 'n

merakel!.... soo'n lekkere koek____acht sint 't pond,

je eet je lefend d'r an.... proef!.... proef 't merakel! Wild ontplukte hij een grooten koek en deelde er in den blinde, moppen en brokken van rond, verhit en opgejaagd zijn mirakel-koek aanbevelend. Een burgervrouwtje, het breed, klein kapothoedje de kin omge-strikt, terwijl een vergaan linnen viooltjes-ruikertje als een koddig pluimpje boven haar beweeglijken kop uit