De Jordaan

295

Heintje lachte weer. Ze hadden allemaal het kapsel overgenomen van haar. Een platte schulp, éven omgekanteld naar boven, door een klein, rood-vlammerig schildpad-kammetje van paarlmoerige weerschijnen opgehouden, met twee diamanterig-glinsterende spelden. Als een vijfling, zóó precies hadden ze elkaar nagekapt. Corry had eerst niet gewild, maar toen ze zag hoe mooi het Heintje stond, liet ze zich ook onder handen nemen, zonder dat de fluweelen banden uit den goudwrong mochten worden weggenomen. Telkens bevingerde ze nerveus met haar witte handen, haar weelde-zwaar, goudblond kapsel, de mooie, volle armen óp, krulletjes uit den warmen nek wegstekend. In al de kerels had ze een zinnelijke verhitting aangeprikkeld door haar uitdagende taal en de dubbelzinnige kijkerij van haar bruin-gouden oogen, maar van niet één duldde ze een handtastelijkheid. Van Karei, ja, maar die zag haar nauwelijks. Tevergeefs had ze weer het slanke lijf uitgerekt en met zinnelijke traagheid zich de handen wulpsch langs de lenige taille afgestreken. De kerel leek alleen oog te hebben voor die vervloekte Heintje. Kaars-recht stond Corry naast Neeltje Terwee in haar trotsche mooiheid, op haar hoog-gehakte hardgele schoentjes, met goud-gele veters bestrikt. Ze had nu de witte schitter-kant om de lichtblauwe blouse, van Gijs gekregen, en ze wist dat haar bloemblanke huid nooit aanlokkelijker was uitgekomen dan onder die kleedij. Ze lachte nerveus aanhalig met Neel en Annemie, om maar op te vallen, Karei te imponeeren. Onder haar blouse, de fijne doffe boezelaar met fluweel tres. Zag hij het, hoe strak om de lendenen gebonden? Ja,.... nou had hij gekeken, .... het schokte in haar en dadelijk werd haar blik troebel van wulpsche opwinding en wreeden trots dooréén. —