De Jordaan

385

Een krombeenige kerel, met afgeleefd gezicht, mikte een zware potscherf naar den vrouwenkop.

— Se hepper blommetjes f'rgeite woater te geife lachte Mooie Karei,.... kaak se noar faure hènge! De vermomden zwenkten naar de kroeg toe, omjoeld door den schreeuwenden menschen-stoet.

— Geif de blommetjes op je hoed woater! schreeuwden de meiden Karei na.

— Fèn de bedèiling!....

— Wèt kaak je schuyn in me blomimetuyn....

— Se is d'r groen as grès.... hèi je binnekaurs?____

— Seg putjesschepper,.... bei ons is t'r gein kwoad an baurd!....

Het gierde en zang-lachte dooreen.

— 'n Geklofte maèd.... schaterde het politoer-dertje... .1 'n schaüdochter fèn de Westertaure ....

— 'n Bèstoard fèn Moanus Vierhauge en Kei Krum-mel.... drong Karei er tusschen....

— Kaak!.... 't ister Jèn Aimenak.... fèn de oarepeleschuyt. —׳ Bul had den jongen achter het mom dadelijk herkend.

— Bonk!.... die sit!.... gierde een meid, toen er dof, een rond stuk steen tegen de hoog-zij aanschoot en een brok zwarte kalk afpleisterde van het gevaarte. Een amber-gouden stofwolk omdompelde den kleurigen feest-stoet en dampte het heele Karthuizersplein poede-rig bruin. Tusschen het geschuifel en gejoel verzwakten de klanken van de drenserige kleine harmonica, door het melancholieke vrouw-mensch weekelijk bespeeld. Heel uit de verte van Lindengracht en Goudsbloemdwarsstraten klonken gedempte trompet-tonen, die een vreemde droefgeestigheid mengden in den laaienden dag en zijn tuchteloozen menschen-jubel. —•

Mooie Karei stapte de kroeg in, op de hielen gevolgd