De Jordaan

79

en slankste van al haar vriendinnen. Ze droeg een hel-roode blouse met een gekleurde knoop-das. Een dofzwarte boezelaar om de taille gestrikt, verernstigde haar blouse-opzichtigheid. De vriendinnen jengelden wild en opgewonden dooreen.

— Noar Swèrte Jéns ....

— Neè,____ noar Moeke____

— Noar Rauje Hèin!____

Maar de roode-blouse-meid gluurde naar de schalk-sche oogen van Karei.

— Ik hep me glimmend bedocht.... bèi Lorretje Pek.... op 't Kèrthuiser!.... doar hèi je aèskout bier!

— Op mèrs!.... beval Karei kort.

De meiden, vóór de mannen uit, stoeiden, zongen en sprongen, al bleven de armen ingehaakt en de wiegelende lijven aangeschakeld tot een straat-breede rij. Ze schopten met hun beenen en zwiepten hun bruine, blauwe en zwarte onder-rokken in prikkelende dans-driftigheid óp. Eenige zang-kelen zetten in, en dadelijk in drom klonk het vol uit:

— Veil jeweile in ons Amstirdèm, Amstirdèm....

Amstirdèm!

— Moar gein jeweile as de auge fèn saan .... op de Siiyersei, Süyersei!....

Plots zwegen ze om de meid met de roode blouse te laten inleiden:

— En dèn komp per 'n dèg.... misschien Dèt ikke maan keirel terug sèl sien____

Schel gierden de vrouwen-stemmen nu door de straten; onbekommerd voor de hitte, schreeuwden ze zich de koppen rood en paars:

— O Amstelfolk.... wèt 'n fesoen____

ik hep gein rust,

ik heb gein duur....