De Jordaan

278

gestolen lucifersdoosje gebruikte hij nu voor eigen ge-notje. Het vijfjarig mannetje rookte schijn-dapper, met viezige, bange haaltjes een piraat-cigaretje.

— Sau'n bengel, nou al in de vlèm!

De Bul had er schik in.

— Sel maan 'n kostgènger wurre,.... bromde hij.

Daantje was heelemaal in een vervuild-oranje pak

gestoken, dat een jongen van veertien jaar nog te ruim zou geweest zijn. Onder zijn slobber-wijde oranje broek zakten zijn kousen en onderkleeren tot op zijn met touwtjes bijééngeknelde schoentjes af. Telkens sjorde hij zijn broek óp met een uitgerafeld kar-touw, dat hij als een groote schooier, met nagebootste schooiers-gebaren om zijn middeltje knelde. Van de Bul en Karei kreeg hij een paar centen en snel dook het oranje schooiertje tusschen de rokken van een stel meiden door, die, armen-ingehaakt, in een lange rij aanmarclieerden en de heele Tuinstraat dwars besloegen.

Gretig barstte Karei uit, toen hij jong vrouw-volk zag.

— Hei!.... jèi mit je rauje trfiy.... jei maSd fen Kaupere Tuyt.... jèi fèlt maSn in de flènk!.... seg me je huysnommer!.... mot je 'n potje koel schuym?

In een ommezien stoof de heele meiden-stoet rond Mooie Karei, kakelend en lallend, terwijl de een zich voor de andere verdrong.

— Niet dringe maade.... spotte Hoomeyer ènders leit me boesem 't öf!....

Een hoonend gegier omzong Sproetneus.

— Jèi mit je rauje trüy.... jèi sèl 't segge,.... besliste Karei____ Woar motte we hein?

De meid met de roode trui, dochter van Berthus Koperen-Tuit, leek voor alle mannen een lok-bloem. Ze had goudblond, zwaar haar, en ze was de langste