De Jordaan

274

werkend, opgevroolijkt door de dolle grollen van Sproetneus. —

Uit de Tuinstraat klonk zangerig venter-geroep van een komkommer-koopman. Héél de Tuinstraat lei in een zonnige sjofelheid te gloeien. Alle kleur dompte er tot slop-gorigheid. En zooals de Tuin-straters een heel ander slag van menschen waren dan de Willemstraters, zoo was ook de Tuinstraat een heel ander slag van straat dan de Willemstraat. Geen buurt in den heelen Jordaan, waarin de saam-hokkende, nauw !opéén-gedrongen massa zoo in groezelige vervuiling leefde en bijeenpropte als daar. Het middendeel der straat leek een belt. Er stonden duistere rabatten te rotten op den walmenden grond. Als een zwerend brok leven, aangestoken, tusschen al de andere sombere wijken en straten in, zoo lag de lange Tuinstraat met haar dwars-wijken in den Jordaan. Het was de straat van uitgevreten armoe en jammerlijkste naargeestigheid, met haar donkere keldertjes, ingezonken winkeltjes, haar trieste snijdingen en gangen, haar scheeve gevels en schimmelende haveloosheid, dat zelfs de schroeiende zon er geen licht-vreugde meer doorheen kon werpen. Nu, in de blakerende zon, leek de geplunderde straat armelijker, triester dan ooit, met haar ingetrapte garnalen-afval, stukken haring, brokken rottende zoutevisch, appelen-, peren- en pruimenvuil. De zomer woelde in de goten, beerputten en stinkende krotten; bracht het vervuilde, binnen-kamersche leven, in schaamtelooze verliederlijking op de houten trapjes en stoepjes naar buiten. Gekrijsch van ongekamde vrouwen doorscheurde de straat, tusschen wild gegil en terug-schreeuwingen van kinderen. De Hartjesdag raakte in zijn kleurigen opschik de Tuinstraat nauw aan. In de slaapsteê van Rooie Hein sprong Hoo-