De Jordaan

268

zenuw-oogjes van Willem. In den hoek, achter de kinderen om, ónder de droogwasch doorduikend, scharrelde ze den pook op.... De kleintjes waren opgesprongen en dansten op hun bloote vuile voetjes rond het geweldige moederlijf, dat overal het stuiperig zich ópwringende konijn, meesjorde.! Plots stak ze haar linkerarm strak vooruit, draaide het zware beest met den achterkop naar zich toe en sloeg een kort-kordaten pookslag het hangende dier den nek in. Het konijn kromp inéén, bleef plots verstijfd in doodstuip. —

Mie lachte dol, dat haar zware boezem trilde, smakte het vermoorde beest onverschillig op den vloer en wierp den pook weer achter den terpentijn-pot.

— Hier schaant de moan,.... zong ze schel-vroolijk,.... doar is 't plaèn.... nou is tie ofgegoant

Met luid stem-gejoel bukte ze zich naar het doode beest, terwijl de kinderen er om heen dansten en het bij de ooren wegsleurden. Het politoerdertje alleen stond groenbleek en hevig ontdaan vóór de uitdrogende lompen, midden in de kamer onder het schelle slag-licht van de naakte ramen. —

— Jèi hepper de slik fèn.... sprak hij stilletjes-ontdaan.

— Allejeisis!.... gierde Mie.... hè mènne!.... kaak kereis.... hèi grient.... sèk de daud kraage! dèt is maan keirel.... sel ik stikke.... hèi grient.... sau'n pi-ès!____sau'n sulboantje!____

Harde klappen klakte ze op haar vette dijen, en haar romp en boezem krampten den schoot in, van den feilen hoonlach. —

— Sau je segge,----gierde ze na,....dèt tie ....dèt

tie____ bèi 'n sèndhaup in 'n stille stroat____ flauje

't leife redt!____En dèttie____dèttie....

Ze gierde als een bezetene, sloeg zich weer klapperend op de dijen, half stikkend in haar vloedgolvende woorden.