De Jordaan

266

geel-rood zag als een hooimijt in zon. Hij hield er van al zwervend en zingend 's Maandags de Amsterdamsche markten af te slenteren met een stel looiende sigarenmakers en een trio briljant-verstellers, lollige snaken voor ״jaaim" en borst-nattigheid. Er was bijna nooit geld in huis. Bleef er geen poen voor de huur, dan hitste hij zijn pienter wijf óp zich stiekem met den huisbaas te verstaan. Dat leek hem niks geen schande-lot, want beter gemeen en bik, dan fatsoenlijk met leege darmen. Zoo een idee droeg hij nou eenmaal bij zich. Ook zijn vrouw hield van zoo een leventje. Als ze maar geen baan-trippelaarster hoefde te worden. In het stiekeme alles. In het openbaar niets. Mie Hoomeyer was heel groot en zwaar gebouwd, en stak een geweldig eind boven haar pees-mager manneke uit, met haar zwellenden boezem en trotsche, wulpsch-knappe hoofd. Ze deed grof-gul, lichtzinnig en gulzig zonder boosaardigheid. Ze hield van haar vuil nest op haar manier, als de kleinen zichzelf maar door het gemier heensloegen. Ze was dol op komedies, bioscopen, op grof-boertige, roezige vroolijkte en niets zag ze liever dan electrisch avondlicht, kralen beursjes en gouden oorbellen. Haar huishoudelijke verliederlijking kon haar nou net geen puntje schelen. Ze zou er zich wel doorheen roeien, als het nest zich dan maar licht hield en meegaf. Voor schuld-kwijting verslingerde ze zich aan allerlei kerels die haar hebben wouen, en die zij met haar knap gezicht en zwaren boezem wulps begoochelde. Ze hield dol van lekker eten, van brandewijntjes met suiker, advocaatjes, sterke boerenjongens en van ongesnoeide pret. Pret moest pret zijn, redeneerde ze. Want met een glaasje rood dronk je de treurnis er in. Ze kon altijd nog kniezen achter een tralie-raam als ze eenmaal de zeventig beet had en ze haar snoet met gips gingen bestrijken. Het leven was niets dan lol en je moest in