De Jordaan

265

— Mit 'n schuyfie fort Koarel,.... anders laupe we 'm fèst mis. —

De politoerder was thuis.

— Wèt 'n swijnepan,____pruttelde׳ Karei, toen hij

de kale en schooierig-verarmde achterkamer was ingestapt; een drie-hoog achteruit, pakhuisachtig-duister ingesloten door vochtig-vuile zijmuren van andere Wrakke krotten. Een wasch van lompen hing uit te drogen midden in het vertrek. Benauwde luchten van peulen en bleekpoeier mengden zich dooreen. Een paar gehavende stoelen stonden tegen het raam, bij een zwartbeplankte schraag, overplakt met smerig-vervre-ten, oud karton-papier. In den duistersten kamerhoek, waar twee kleine kinders op den grond speelden met garnalen-hulseltjes, zuurde lak- en terpentijn-stank uit een groen-aarden pot. Een wild licht viel schel het gordijnlooze bovenraam naar binnen tot op de helft der muren, vergroezelde zich in het grauw-gore en behangsellooze benedendeel van het roetig-vervuilde kot. Stroo en lompen leien over den naakten, van zwarte reten breed-doorscheurden planken vloer verspreid, en door het heele hok warrelde een havelooze rommelzooi van stukken en brokken oud huisraad. Willem Hoomeyer was een ivoorbleek, klein mannetje, uitgemergeld, een en al pees, dat hevig zenuwachtig met zijn oogen knipperde. Op zijn strak bleek gezicht vlekte een wemeling van sproet-spatjes. Willem heette een puik werkman, maar hij had het land aan geregelden arbeid. Moedeloos en dreinerig werd hij nooit, maar wel ontevreden op zijn bestaan. Hij hield van het echt-Am-sterdamsche looien en van den kroeg-plak. Maandag was voor hem de zoetste dag; bedronk hij zich op heel aparte manier. Dan stapte hij dood-gemoedereerd van het eene pontje in het andere overhaalt je en bleef varen tusschen twee oevertjes, kroeg in kroeg uit, tot hij