De Jordaan

260

kant, achter haar trottoir-uitstallinkje van klapbessen, oranje-roode wortels, dof-groene tuinboonen en goudglanzende komkommers, haar met netten overspannen aardappelen-manden zat los te knoopen. Met een kort-hysterischen, schellen lach schreeuwde ze telkens wat woorden naar de één-hoog-buurvrouw.

— Wèt seg je maan fèn sau'n fullis Koa?.... nou bin

ik suur gesloage!____ nou bin ikker bei____ sukke

sèllemènders!.... sau'n gescheurde fèrkesbloas!....

Woedend en schel lachend vertelde ze dat ze voor haar ״pecario", haar trottoir-uitstallinkje, nooit meer had hoeven te betalen dan vier gulden het jaar, voor één meter ruimte, en dat die „fuyle gemeinte" haar nou, voor haar zeil nog een gulden meer liet afdokken.

— Saa' 'k barste Koa, as ik me aage nou d'r üyt weit te snuffele!.... Je sel segge:,... as je 'n wond hep mot je bloeie!.... fejat.... moar!.... Ik bin gein kalle-tje die 't op de steine f'rdient!.... Se moste al die

meheirtjes fèn de gemeinte noar Barberoa brenge____

dèn sloape se soet!.... sukke schaujers!....

Uit een soort van slaperige willoosheid bleef Karei staan luisteren, in de schroeiende zon, terwijl hij in zichzelf tegenstrijdig dacht: kon voor hetzelfde geld in het poortje wachten. De Bul trok hem mee afin den arm, een kroeg in. Hij moest nog een paar boodschappen. Ze konden intusschen een potje rollen. Karei hield van biljarten, wou wel,.... al kreunde hij in stilte van de hitte.

— Seg trommel-mejaur,.... lachte Karei spottend naar den Bul,.... geif je gein sjoege op de hitte,.... sau'n mèl fiëduct as jei.... mi sau'n frècht ingewènde!

— Ikke swem en goan d'r onder 't woater deur, as

'n meeuw.....lachte de Bul terug, blij dat zijn vette

lijf zoo goed de warmte duldde. —

— Nou, jei ken d'r auk je feursteife bei je échter-