De Jordaan

259

gezakt boven-raampje, in een voorover-hellenden, blindloopenden muur, schreeuwde hij iets over manden tegen een vrouw, die een vogelkooitje van een spijker-haak losmorrelde. Zijn schreeuwende lijf hield hij half in het poortjes-donker verborgen. Op klompen klepperde de aangeroepene naar hem toe, jammerend met huilerige stem, dat ze niet meer uit haar oogen kon zien van de hevige schele hoofdpijn. Heintje Rijglaars, de garnalen-ventster, had bijna altijd hoofdpijn. Zeven jaar had ze, als getrouwde vrouw, op de koffie-pikkerij doorgebracht en tegelijk het huishouden beredderd. Nu knauwde haar een zenuw-overspanning die haar hersens ziek-martelde. Als ze haar ״dag" had, haar érgen dag, dan takelde ze zich raar toe; om-plakte haar slapen met rauwe aardappelen-schijfjes in bijtendsten azijn gedoopt, sneed ze reepjes en pleisterde die op haar neuswortel, voorhoofds-holte en op een rijtje boven de brauwen. Haar heele, van pijn verwrongen gezicht leek roodvonkerig bevlakt met vurige uitbijtsels. De Bul lachte zich een stuip om haar weeë stakkerigheid.

— Je laakt, sa'k stikke, 'n deurgesneije pepoafer en,.... en wèt stink je faan noa krüysemunt mins! wèt? .... freit lieferst 'n schollepie mossele mit mosterd hee?.... wèt hei je an raufe oarepels?

Het slop verwalmde een rottende groentelucht. De stank sloeg Heintje op de zieke oogen. Ze kon niet antwoorden van weeïgheid. —

Ingebukt liep de Bul weer terug, door het poortje naar Karei, die in het blakerende zon-vuur van de nauwe morsige straat, vlak voor het in duister-weggediepte slop stond te wachten. Wezenloos en loom, zelf niet wetend waarom, bestaarde hij de uitgesleten kozijnen van hoog-begloeide vensters en dan weer al de bewegingen van een groentevrouw, die aan den over-

!7'