De Jordaan

253

gehouden. Dat was nog veel gemeener dan de Zeedijk. Zij moest hém gelooven. Zoo werkte Karei het aanlokkelijke drijven van Corry tegen, en tegelijk hoorde hij van al haar plannen. Want hij had een trots tegen haar trots en die hield ze eigenlijk van elkaar. O! hij dacht in stilte veel meer aan haar vochtigen mond en haar tartende oogen dan hem zelf naar den zin was. En stiekem hoopte hij ook op meer willigheid van haar kant. Maar nooit zou hij het eerst naar haar grijpen. Dat was nou zijn trots tegen die verslingerde ziel. Want soms kon hij Corry toch ook spontaan verafschuwen, wanneer hij door Neel, hoorde van haar inhalige schrokkigheid. Als ze een avonds thuis, van haar eigen zakcenten een ons spek-vet over haar aardappelen met kroten liet uitbraden, en tusschen de hunkerende kleintjes, zonder een droppeltje af te gieten op hun bordjes, het lekker, in haar koele eentje naar binnen smikkelde, woedend-wantrouwend nog op haar gulle moeder, dat die de anderen er een lik van had

laten meedoen. Zoo een hebbert..... zoo een trap-

touw!.... Dat bedierf al haar mooiigheid, vond Karei. Dan liever een meid met een kop als een spoelkom, maar met een ruim-gevend hart. Bovendien.... Mooie Karei was moe van de vrouwen en meiden, en dikwijls zoo onverschillig als een doode kat. Hij voelde zich verzadigd van wellust, van zoenende monden en lokkende oogen. Voor hem hadden ze allemaal een zinnelijke willigheid. Hij kende geen strijd meer, geen be-worsteling. Eén van zachte zedigheid wilde hij nu als Neeltje Terwee, of éen die hij moest neerranselen en den trotschen nek krommen, als Corry Scheendert. Mooie Karei begoochelde de vrouwen door zijn onvatbaar dubbel-wezen. Hij had een hardvochtige, strenge natuur, in zinlijke zelf-genieting verloren, en tegelijk een weeke, teedre, lokkende en dringende