De Jordaan

251

vlinder uit de donkere buurt, was niet zoet te houden met een roomig advocaatje, uitgelikt achter een groen gordijn. Als die voor kellnerin ging in de Warmoestraat, in een opgepronkt café van slobkousen-meneeren, verdiende ze poen. Met één blik zou zoo een buffet-patrones haar gekeurd, en zij zelf, door haar verschijning, de soep verzout hebben voor al de anderen. Op zijn manier had Karei dadelijk de diep-ge-meene en koel-berekende gezindheid van haar driften doorzien, al begreep hij haar pit, haar ras niet, uit zoo een tammen vader-sloof. Corry had Neeltje Terwee wonderverhalen gedaan van de Nes-danszalen en het tooneel. Acht weken was ze helpster-verpakster op een sigaren-fabriek in de Nes geweest, 's Morgens en 's middags loerde ze altijd de donkere tooneelzaal van ״Impire" in, als de stoelen en banken uitgeklopt werden door de werksters en het koper van het glinsterende buffet ópgewreven door den portier. Het rood fluweel van de stoelen had haar al een schok van genots-gevoel gegeven. Niet één Jordaan-meid kreeg kans daar binnen te zwaaien. Eens was ze, — had ze Neeltje Terwee verteld — op een avond, door een chiquen meneer meegetroond naar de Impire. Neen, dat had haar heelemaal versuft en overduveld. Eerst de muziek, .... een stroom,.... toen het zingen.....en toen....

al die meiden, aangekleed.... nee, als hofdames.... En ze rookten, en dronken van het duurste....

Nooit voelde ze sterker besluit: zij wou leven voor den flonkerenden opschik, de statie, van allen kant benijd, zóó, dat je het licht niet in je oogen gegund werd. Ze was mooi; zelfs Neel had het zonder duimlikken toegestemd, gul. Maar Karei had het woelige verlangen in Neel Terwee gesust, opgewekt door Corry's verhitte praatjes. O, Corry was een heel slechte meid, en hij voorspelde Neeltje dat het raar met haar zou afloopen.