De Jordaan

249

En eerder te vroeg dan te laat. Al de politieagenten tot ver in den omtrek wisten van Kareis ontzettende ״stijve" kop-stooten en zijn hamerknuisten die nooit vermoeid raakten. Het bureau op de Westerstraat kende hij als zijn vaders huiskamer. Een vechtpartij in den Jordaan, door Mooie Karei opgezet of geleid, bracht altijd de halve buurt in rep en roer, straten ver onheil en een bende glimmende bouten op de been. De vorige week, geprikkeld door een razende middag-hitte was hij nog, tegen schemer, midden op het IJ gaan zwemmen, rond de Tolhuisboot, met vier ׳meegetroonde kameraden. De politie, gewaarschuwd voor het schandaal, had van wal geschreeuwd dat hij hierheen moest komen, en doodgemoedereerd had Karei teruggeroepen:

— Kom jullie liefer bei maan.... 't is hier fris-scher. —

En drie uur was hij, heel ver het IJ in, blijven doorzwemmen, zonder naar den wal om te zien. Vandaag moesten ze ook maar opscharrelen.... hij zou ze pannekoeken bakken met poffers toe. Hoe meer storm op til, hoe zwaarder het gedreun. Alleen één gedachte zat hem nog dwars:.... hoe Corry Scheendert te vermijden? Die meid was van een ras dat hij niet vatte. Een onbeschaamder vrouwspersoon had hij in zijn leven niet ontmoet. Maar ook nog nooit zoo een mirakel-mooie gestalte gezien. Wat een houding, wat een oogen! Dat was nu juist iets voor hem. Die brutale, hoonende kracht in haar blik prikkelde iederen vezel van zijn zinnelijk wezen. Zoo een trotsche nek-hef-fing.... ala, het leek wel een wijf van het tooneel.... En dan,.... één-twee-drié,.... één-twee-drié,.... dat zachte meewiegen van haar heupen als ze bij een pierement stond en niet mee wou dansen omdat hij keek. Nee, dat was een buiten-modelsche Jordaan-meid,