De Jordaan

248

lellebel____ Nou brak zijn klomp. Een aarts-tippelaarster, een blauw begijntje al van haar negende jaar op het schooltje in de Vinkenstraat. Al dat kletsende janhagel wou zijn jool nu in wroeging verkeeren? Wat was er toch in hem? Die jachtige, onzekere onrustigheid, dat binnenin-bange voor onbestaande dingen? Kom, hij moest het zich uit den zin praten. Hij

wist____ vandaag zou alles bijéén-draaien. Zijn

een zorg!

— Dat is de kif,.... tartte hij zichzelf.

Zoo? Hij zou zoetevaartje spelen vandaag; eten uit de hand en drinken uit de klomp; als hij maar uien met zout kon inbikken, of een pet garnalen met peper.

Ze zouden hem stil kunnen houden met snoei-goed,____

Maar alle gekheid onder het zerkje,.... de duivel-zelf kon vandaag met hem kloppen als hij wou, hij zou niet wijken, al sleurde die hem mee naar de donkerste steeg-slurf waar de dood hem voorzweefde. Ze mochten rond hem scharrelen en rumoeren, hij zou vandaag Hartjesdag meevieren en dansen inet wie hij lustte. De aardigste snoetjes zou hij bezoenen al stond er een heel regiment vrijers rond heen, tot hij in de melane was en niet meer besefte wat hij deed. —

Mooie Karei wist niet wat bang-zijn beteekende. Zijn tartende stoutmoedigheid overtrof pochloos, allen durf in den Jordaan. En met zijn lenige vecht-vlugheid versloeg hij dommekrachten, echte vecht-stieren. Zoo als het hem geviel, zoo trad hij op, al stond hij tegenover honderd. Hij noemde altijd man-en-stuk en haatte draai-ommetjes. Van Duik, de uitgeslapene, vocht altijd met het rag van spinnewebben aan zijn vingers. Die had eerst zijn vijand met praatjes en loentjes en valsche verdachtmakerij ingeweven. Dat kon Ka-rel niet. Die trommelde er óp; kleurde zijn eieren niet nk Paschen. Van het hart, alles in een ommezien.