De Jordaan

246

Neel, na de catechisatie, straat• ommetjes maakte met Mooie Karei. Ze kon een poen-vrijer krijgen, tienmaal meer bollebof dan zoo een zwabber, had hij uitge-krijscht. Zijn woede werd tot dolheid geprikkeld. Met een paar hevige kopstooten en een ruk aan zijn oorlel, die Karei hem ״bediende" toen Jan zijn oogen wou bekrabben, was de benarde vader afgedropen. Wat? Met de lieve snoes van een Neeltje niet meer smoezen en zoenen, op de stille bruggetjes,.... in het avonddonker? Dat zou hij voor den duivel-zélf niet laten. Ze was dol op hem; liet zijn mond niet onbedekt. En die kerel met zijn knobbelkop zou er zich in moeien, met zijn jammerstem als een vrouw in arbeid? Moest zoo een hikkert hem overblaffen? Liet die „dooie-fonds" van een vader nou gauw doorgaan, anders zou hij hem nog een anderen bode naar honk sturen. Voor zijn part sloeg het onweer hem door de aarde heen. Zooveel omslag voor een aardsche bedoening!.... Neel was een vurig wicht dat zoete slobbertjes gaf met haar zedige maagde-bekje als niet éen, en dat met een arge-looze aanhaligheid over zijn snorretje streek als was ze Heintje Punt in eigen persoon. Ze luisterde naar zijn harmonica met zóo woeste gretigheid dat hij nauw kon beëindigen als hij eenmaal begonnen was. Nee, dat fluweelen bakkesje kon hij niet zoo maar zich de handen laten uitwringen.

Benauwender was het onstichtelijke relletje met Scheele Mie en Juweelen Bet, die hem 's avonds in de buurt overal achteraan liepen, tergden en schimp-scheutig bezongen. Daar had hij de puist aan. Toch laf goed, want ze wisten wie hij was, lang vóór ze het met hem hadden aangelegd. In dans en jool waren ze niet van hem af te slaan geweest; het werd kroeg in, kroeg uit gaan. En nou kwamen ze, ontnuchterd, beldeurtje bij hem spelen. Tuig, dat rok