De Jordaan

241

en hitte-rotting doorzuurde stad, zonder koeling en zonder wind,.... het leek een oud-testamentische plaag, wrekende straf van !een gekreiikten Alvader. Het gouden koren vlamde grauw op de heete, uitgedroogde aarde; de landen leien gezengd; het walmende water broeide; de straten verstonken rottende stoffen; de heele stad lag gestoofd en bezwijmd in een warmte-benauwenis die de oudste Jordaan-bewoners zich niet heugden ooit te hebben meegemaakt. De hemel zelf leek een sidderlooze, blauwe vuur-koepel waaruit gouden zonne-vlammen windeloos neerblakerden als een ruischende licht-brand, de dingen om- en aanvretend. Zon in den Jordaan; schroeiend-hei licht, met een geur van rood-gesmeed ijzer; een ziedendstille, gouden brand, gevels, stoepen en straatkeien in hitte-golven verzengend. —

Het lage voorvertrek van vader Burk, met uitzicht op de Wilhelmina-brug, gloeide al van zes uur als een oven. Het zonlicht kookte op het glim-buikje van een lage, oud-modelsche chiffonnière en sloeg een rood vuur om de mahonie-houten glans-leuningen van de geel-matten stoeltjes. Vader Burk zat te braden in felle zon, terwijl Karei met een stuk brood in de handen, gejaagd van achter naar voor, van voor naar achter liep. Eerst had moeder Burk zich verzet tegen het zoo-maar-open-zetten van haar goeie kamer, maar de benauwing was té erg geweest. Karei had gevloekt; zelfs de Oude had meegeraasd.... en ze had toegegeven. Want vader pufte, moeder pufte, Karei, Thijs, allen en alles pufte,.... het was om je dood te mieren van ergernis. Zoo een warmte had vader Burk zijn leven lang niet meegemaakt. Hoe kwam hij goed en wel naar de paling-rookerij? Moest hij vanmiddag nu dwars door het rumoer van den Hartjesdag? Toch zou hij gaan, zonder te zwikken in zijn plicht. —

Dc jordaan 16