De Jordaan

237

— Mot Gaasbeik moar niet sau'n segraèn saènl____

Na vijf maanden bracht Aafje een kind ter wereld

van____Gijsbeek. Ze was zwanger zijn woning uitgegaan. Het wichtje stierf na een week. Een paar dagen later moest Mastwinkel het kindje van zijn medeminnaar gaan begraven. Met sarcastische smart, zichzelf het hart wondend, had Gijsbeek, over het raam liggend, naar Mastwinkel huilend geschreeuwd:

— Nou mèg je maan frèchie kruyje.... geelgieter!

Het kleine doodkistje was stilletjes weggehaald

en Mastwinkel liep er schuw achteraan. —

Een jaar was voorbij gegaan en Aafje scheen het met den luidruchtigen ouden vroolijkert goed te kunnen vinden, 's Avonds ergerde Gijsbeek zich het meest aan de silhouetten van Aafje en Mastwinkel op het goud-belichte gordijn. Vooral, wanneer hij de koppen zoo vaak naar elkaar toe zag buigen en meende dat ze elkaar zoenden. Dan stampte hij op den grond, vloekte en schold van afgunst en griende als een jongen, op zijn strooien bed. Hij moest wèg..>..weg.... Hij zou gek worden, stapelgek. — Toch sprak hij nooit kwaad van Aafje.

Plots, op een Zondagmorgen, toen hij net van de Haarlemmerdijk-kerk was teruggekeerd, stond Aafje voor hem, een beetje bleek, maar even knap als altijd. Hij schrok en beefde.

— Jei O af?____jei?

— Ja Jan, stamelde ze.... as je 't goed fint kom ik weer bij jou.... Ik ken 't bij die gemeene kerel nie aarde....

En gillend riep ze uit, huilend en stampvoetend:

— O Jan! hij is soo gemeen.... soo gemeen! die fielt.... ik ken je niet segge wat ie van me wou!....

Gijsbeek had nooit gescholden op Aafje, wel op Mastwinkel. Zij hadden geknokt, wel twee, drie maal.