De Jordaan

236

Aafje achter het raam van.... Mastwinkel, .... terwijl ze ongegeneerd de kamer van Gijsbeek inkeek. —

Zelfs de onverschilligste schooiers uit de Gang, dan slaapsteê-gasten van den beruchten Manken Hannes uit de Pieter Jacobstraat, dan weer een paar maanden van dit slop, lachten om het geval, en vonden de streek van het ״geklofte niese" tegenover den motlap kedin.

Aafje had het den ouden Gijsbeek ronduit gezegd, dat ze hem een verschrikkelijken Jantje Lijzig vond, en dat ze haar jonge leven niet kon verchagrijnen met zoo een druil- en kniesoor. Weer konkelde de Gang en weer begrepen ze niet dat zoo een jong wijf, nu een nóg ouderen kerel had gekozen. —

Gijsbeek was heel stil en in zich zelf gekeerd. Hij keek altijd de kamer van Mastwinkel in, omdat er nooit iets voor de ruiten hing. Hij verwenschte zich zelf naar een sterrentoren, buiten él wat mensch heette. Zoo een walg van het leven had hij nog nooit geproefd. Van dat Aafje met Mastwinkel hokte, rolde 's avonds als de lamp opging, een smoezelig oud gordijn voor het raam af. Ze had het té ijzig-sarrend voor Gijsbeek gevonden,^ om zoo maar kalm de tastende verlief derigheid van den luidruchtigen Mastwinkel te moeten aanzien. Want Mastwinkel was overmoedig en trotsch op zijn overwinning en op zijn knap wijf. Hij had Spaansche vlieg gedronken, spotten de kerels; zoo vrijpostig hadden ze hem nooit gezien. De vroolijke moppen schudde hij de mouw uit, en terwijl Mastwinkel na zijn werk zich te doen maakte in de Gang, danste en zong, als in nieuw leven opgelaaid, verkniesde en verwenschte Gijsbeek op zijn hok zich het heele bestaan. De wijven hadden te doen met den half-versuften Gijsbeek en scholden heftiglijk naar Aafje. Maar na een week was het nieuwtje dood-gekletst, hadden ze met alles weer vrede.