De Jordaan

234

Ze begrepen niet dat zoo een knap mokkel zich aan dat oude, tanige haan-beest wou vergooien. Maar na een week moeide het volk zich er niet meer mee. Voor Gijsbeek was het een vreugdedag geweest. Nooit had hij zóó opgewonden uit zijn lichte oogen gekeken. Met taaie opgewektheid had hij zijn arm aan den zwengel lamgedraaid. Zijn helper ging met het bakje rond, maar hij zag en hoorde geen centen-gerammel; hij hoorde niets dan de vroolijke liedjes van zijn kast, die als huppelende schepsels van zijn eigen vergenoegen, hand aan hand om hem heen dansten en sprongen. —

Hij hield van zijn straatorgel, en van muziek, maar nou zou hij draaien tot hij niet meer kon, voor zijn lekkere zwarte wijf. Toch zat hem éen dwars; zijn buur Mastwinkel. De ergste ellende had hij van hem te verduren. Eerst zijn vriend, nu zijn nijdigste vijand. Mastwinkel deed net of hij nooit naar het vrouw-mensch had omgezien. Het giftigste gekonkel kwam uit zijn koker. Hoe kon zoo een wijf hokken met zoo een kwispeldoor van bijna zeventig jaar! Mastwinkel vertelde allerhande geheimzinnige slechtigheid van het wijf; dat ze bij de politie leelijk bekend stond,.... dat.... dat.... en dan fluisterde hij iets ontzettends,.... en eindigde altijd met een bang-makend:

— Ssss! tssss!.... reip toe haur,----ikke seg niks____

ikke seg niks!....

Maar hij wist dat zijn drieste lasterpraat als een vuurtje rondging. Zijn nek liet hij niet meer roodkloppen en zijn boezeroenen hadden nog nooit zoo vuil en zoo slap om zijn lijf gehangen. —

Ook Tante Antje had men de geschiedenis verteld. Eerst zei ze niets. Toen, op een avond, mompelde ze wat naar de buurvrouwen over het geval, op haar manier.