De Jordaan

225

met zenuwachtige benauwing voorbij gehold. Ze zou maar bij haar Mientje blijven. Die kon haar tenminste geen narigheid voorspellen en geen vernielende waarheden toestooten. Eigenlijk waren al de Wijde Gangbewoners schuw van de waarzeggende schillenvrouw, en daarom bestal haar ook niemand, hoe gemakkelijk dit ook kon. Wat gaf het? Zij zou toch den dief aanwijzen omdat ze nu eenmaal met den helm geboren was. Soms leek tante Antje, in haar morsige lappen, die ze uit de vodden sorteerde en in een soort van versuften grootheidswaan om haar hals bond, nog verschrikkelijker wanneer ze zweeg, en keek, dan wanneer ze orakelde en sprak. Lien loerde altijd in benauwing naar den prevelenden stillen mond, de lijkig-paarse lippen, die zooveel verborgens wisten, als ze prevelden. Ook nu, in de snikhitte van de Gang, stond ze op haar stoepje, en hoorde ze plots boven haar kelderhuis, geschreeuw en hoongelach van den ouden orgeldraaier Mastwinkel....

Matje Scheefduim, met haar aanhalig wiploopje, was van de Willemstraat de Wijde Gang ingezwierd, met Nelis de Pikpot achter haar. Met een paar schooierige jongens uit de Gang wou hij een potje mijn-en-dijn dobbelen op de keien. Een paar werkelooze fabrieksmeiden, met rood-gloeiende hitte-hoofden, lalden de Gang in, pruimen zuigend en peren afkluivend. Oranjekers schreeuwde naar Lien, die over het raam hing, een radheidje en Saar-met-de-Rotjes spoog in schijn-woede, vloeken naar den grinnikenden Torbecke, die schuwer op tante Antje aandrong. Al de meiden van Willemstraat en Wijde Gang dolden met den naakt-looper en namen hem tegelijk weer in bescherming als wrang-wreede kerels hem knauwden en kwelden. Schorre Gijs gapte van een meid een peer voor Matje Scheefduim af, terwijl Siem de

De Jordaan