De Jordaan

224

ineens af, met een vlijmend woord tegen een of anderen omstander, die iets laags of sluws misdaan had. Torbecke beschermde ze altijd, als hij bij haar vluchtte, en grinnikend wat onwijzigen angst brabbelde over de slechtigheid die ze hem lieten doen. Het meest en het liefst sprak ze nog met oome Barend Jongeneel, die haar altijd aan goedkoope vodden hielp en dikwijls met verbaasde, schoon verborgen ontdaanheid naar haar orakeltaal luisterde. De wijze Barend schudde dan misnoegd zijn ronde hoofd. Wat ziedde en zuchtte het diep in deze smerige oude vrouw. Als een stormnacht was haar woord en haar visioen, zoo nergens begrensd, maar zoo donker en waanzinnig-star^ en ׳zoo naar 411e kanten diep verloren in begoochelingen. En toch gaf ze raad en sprak ze wijze dingen,.... mijmerde de kalme Barend. Lien Dekker echter waagde zich nooit in de omgeving van tante Antje. Ze was bang voor het hekserig-scherpe en uitgeteerd-strakke van haar geelzwart gezicht. Honderd keer had ze tante Antje al iets willen vragen over haar lot, over Karei, over Barend. Ze wou zoo graag van haar geheim verlost worden, den zondigen omgang tusschen haar en Mooie Karei, terwijl ze zoo veel hield van haar Barend. Haar eigen gemoed was haar een draaikolk van grillen. Om éénzelfde ding kon ze droef zijn en lachen. Er lei, meende ze, zooveel troost in het vertrouwelijk vertellen van zoo een lichtzinnige slechtigheid. Het liefst gebiecht aan iemand die óok zoo gemeen was als zij zélf, die haar niet krenkte en snauwde en niet in ijskoud fatsoen haar van zich afstootte. Want te weten, te wéten dat anderen dezelfde slechtigheid hadden begaan, maakte haar wroeging al dragelijker en haar daad minder zwart-zielig. Zoo leek alles haar een last, een bange vracht, in het hart alléén, dat knagende geheim. Maar telkens weer was ze tante Antjes krotje