De Jordaan

222

smeer oversmeidigd. Van verre zag ze niets, dichtbij alles, beloerde ze de dingen als onder een lens. Met drift trok ze alles op haar zwart-geel gezicht, vlak onder haar ingezonken oogen, waar een vliezige wittigheid om de pupil heentrilde. —

Toch, met al haar afzichtelijke vervuiling, was Tante Antje een beangstigende vrouw in de Wijde Gang, werd haar wezen, in de schuwe verbeelding der bijgeloovige bewoners, grillig vergroot door een geheimzinnige macht. Allerwegen werd het met ontzag gemompeld:

״Tantje Antje was met den helm geboren." Ze deed voorspellingen en waarzeggerijen, had voorgevoelens en het dubbele gezicht. Hoe het nou eigenlijk in de duistere knar van tantje Antje toeging, dat wist er niet één. En wat dat ״dubbele gezicht" toch wel was, nog minder. Maar verschrikkelijk moest het zijn, als ze, met het schuim op den mond, haar geheimzinnige prevelementen deed, en starend haar onverstaanbare zinnen uitstootte. Tante Antje kon ook zoo ijzig iedereen zeggen waar het op stond. Zoo ijskoud en strak zonder een plooitje meelij en toch ver van alle boosaardigheid. Alles wat in de Wijde Gang voorviel wist ze. Wat ze met haar half-overvliesde oogen niet zelf kon zien, dat werd haar wel van tien kanten de ooren ingetoeterd. Een ieder uit de Wijde Gang kwam haar vertellen, om raad vragen, haar smeeken droomen-uit-te-leggen en toekomsten te onthullen. En tante Antje sprak met den armzaligsten en zondigsten schooier en zwerver, zoogoed als met den beste en welgesteldste uit de buurt. Ze wou nooit een halve cent voor haar waarzeggen aannemen. Met een dweperige strakheid om haar mond zei ze, de gaven van God te hebben gekregen en dat die haar alles zou ontnemen als ze er zich voor liet betalen. En daarom sprak ze ook