De Jordaan

220

— Nou, en ikke seg dèt t'r mit de hitte feur 'n werksmins niet te leife is... . je durft nie meir slikke fèn de duurte.... fiel d'r moar 'n knèp gietertje.... op die draugte!

Een hevig kindergegrien achter haar deed de babbelende vrouwen wegspringen naaf het meisje op het vloertje. Eén zuigelingetje was van haar schoot gevallen, met een harden pats op straat, terwijl het zelf van de hitte was ingedommeld. Een doorgedoken zon-vlam greep de bukkende en het kind-sussende vrouwen bij de pafhoofden en dompelde ze in een schel goud. —

— Sau'n schoapskop!.... snauwde Trien,.... mèf in je nest, nie hier!____

In een hoek, vóór een schemer-klein raam, stond wezenloos lachend Torbecke, de naaktlooper-pias van de Wijde Gang. Om zijn naakte zwarte voeten had hij een paar stuk-geloopen baggermans-schoenen. Onder een groen jasje blankte, bij iedere beweging van zijn arm, zijn bloot lijf uit. Hij lachte grinnikend tegen de wijven als een verdwaasde, en wees in één grijns-grimas, snel op zijn kapotte schoenen, zijn bloot lijf, zijn jasje en zijn blooten, dikharigen zwarten kop. De vrouwen bedolden den zwaren, langen kerel, terwijl hij door bleef grinniken als een zot, groot en zenuwachtig kind. Plots kreeg hij, van boven uit een der vensters, met kracht-worp een koolstronk pal in het gezicht gesmakt. Hij lachte grijnzend en geschrikt en stapte schuw en bang voor erger, naar het lage stoepje van Tante Antje. In haar omgeving was hij altijd veiliger. —

Tante Antje woonde schuin tegenover Lien, in een soort van half-kelderachtig onderhuisje, met een klein indiepend stoepje. Ze was simpele schillenvrouw. Ze stond juist aan de deur, op haar stoepje, toen Torbecke naar haar toedruilde. Tante Antje was verschrikke