De Jordaan

219

Karei, koel voor haar teedere waarschuwing dat hij zich niet zou stooten op de trap, klauterde schuifelend met handen en voeten tegelijk, de nacht-donkere tree'tjes op, als een blinde de stinkende gangetjes en scheef-inhamimende muurtjes langs tastend. Midden op straat stond een groepje Wijde Gang-vrouwen hard te kakelen over de duurte van het voedsel.

— Ik freit t'r schèrre fèn faaf sint 't half pond....

— Mit 'n pond wurreme toe feur niks, hei!....

— Gèp jei d'r dèn wortels en klabesse.... en kraute?____

— Ik weit link.....blomkaule-tèste.....op Soater-

dèg.... en Moandèg eite wullie tug nauit 'n gekaukte hèp.... nou gein kapsaunes... loate we nou joa fèn de heile weik, Soaterdègge en Moandègge rnoake.... dèn hei je niks rneir naudig feur de bik....

Een vrouw met een lompen-jak over haar bloot-hangende borsten, één oog rondom gezworen, tram-pelde op haar klompen van sarcastische pret.

— Die Trien!.... die Trien!.... Sau'n brok me-siek!.... sau'n orreseneil!

De eerste mopperaarster, gebluft door zooveel pret, schreeuwde ontstemd:

— Die hep 'r nou altaus wèt an de hènd! —

— Moar.... gein.... rèake .... meheir, Lien,.... lijzigde lijmig een andere vrouw.

— Wet laup jei hèrd.... kom je heulegoar fèn de Orènje-brug?.... lolde Trien, de langzame zeurspraak van de vrouw bespottend.

— Droaft je hèrtje Trien?____ se hep 'r Mauje

Koareltje weir gesien..... snauwde de klaagster.

— Wèt sau 't!.... Dèt is t'r 'n kaupmèn.... mit se negautie kèn ie leise en schraafe .... se geld bengelt an se rug.... mit achttien stuyfer f'rdient tie d'r achttien....