De Jordaan

204

Antje, de vrouw van Dirk Zout-op-de-lip, was pijnlijk-lacherig en doodsloom naar het stoepje toege-slenterd.

— Hei! Naurdpaul!____ kè jei gein luchie deur 't

uytspansel bloase?.... riep Neel naar den krombeeni-gen oud-matroos die juist met zijn vischkarretje aanbonkerde op de zware keien.

— Hou je klesmetiek, frauwtuyg____ jullie bint

d'r krek goar feur 't spit....

— Rejoal befraure.... leileke hinkepaut.... lachte Mie luid.... trek je aage waaf an d'r pruyk.... niet ons saurt!

— Sau'n pappert____ sneed Dien er tusschen, haar

hoed links van het hoofd ophijschend.... mot je ons frauwfolk beloage? ....

— Ik geif gein duytje sjoege____Wèt?____wèt sie

ikke?____'t Is Dien fèn Piet!----hep die d'r auk 'n

proatflemoes?____sau'n gaure muggeprikster!....

— Kraag 't oapeloaserus.... giftigde Dien, woedend om de minachting in zijn spot-toon.

— Jonges!.... schreeuwde met hevig lawaai in de

hitte, de Noordpool, ---- jonges!____ Dien----

Doedesèk geift wèt!____ Sel ik de daud eite .... se

geift wèt____ dèt is stout preifelemint hei?____ en

tug is 't wo4r!

— Haur sau'n pèsaasie!.... zei Dien gebluft en beschroomd____

— Nei maad.... dèt mègge wullie nie fèn je an-

sloan.....hou wèt je hep maad____al is 't moar 't

oapeloaserus....

— Haur sau'n spons____ pruttelde Dien al ont-

daner terug, terwijl ze in huilen had kunnen uitbarsten.

Neel zag haar grien-grimassen en het wilde werken der zenuwen op haar mager gezicht. Ze wou er liever een lolletje overheen gooien...,