De Jordaan

203

— Sa je hullie baufe bei Oranjekers haure infèlle as 'n sauj ouwe huyse.... voorspelde Neel. En dadelijk schuins-boven haar winkeltje galmden over de zonne-straat de klare, hooge stemmen van eenige meiden, het refrein: — woarheit niet.... woarheit niet!

Weer boven Ruigpoot zong de lachende geel-blonde alleen:

— En sién je hoe .... óe .... de jonges sèan____

En weer schuins-rechts boven Neel galmde "het na:

— Jonges saèn.... jonges saèn ....

Even, van twee kanten, klonk opgewonden geroep en stoeisch gelach, drongen de meiden hoofden en saamgeknelde rompen in jool bijéén.

— Dèt is 'n èfsproakie feur fenoafend____onthulde

Mie de Roeier,.... zich driftig krabbelend over he!t jeukende litteeken in haar gezicht,____sukke gaudiefe!

Want plots was er stilte om de vensters, loerden de meidenkoppen rustig de straat in. Neel keek beduusd ____Plots dacht ze aan Gronjee____

— Wèt bi jei stil, Neil.

— Werum? Wou je dèt ik op me wenkbraufe gong dènse.....in maèn pesiesie? —

— Sau'n gehaaide____stookte Dien. Plots schreeuwde

ze naar Mie de Roeier....

— Mie, kaak, doar slentert je ma ad an ....

Schuin naar den overkant wees ze, bij het Klooster.

— Wèt is die mèmsel opgeschaute.... hei Neil, woar blaafe je klènte?

— Fejiet mins, sebiet fèn de hitte ....

— Hiaur nou sau'n kat-in-'t-bakkie!____ begon

Dien weer twisterig.

— Beiter ommers as-op-'t kleidje .... wèt jei Mie? lolde Neel. —

— Alleminse.... kaèk die d'r is lache as 'n geit die 't skaate leirt____schreeuwde Mie.