De Jordaan

201

gaan zien ״wie er was". Vroeg hij bij zijn middagbrood voor zijn zes cent of een dubbeltje een ei, dan kreeg hij lever; vroeg hij lever, dan kreeg hij een ei. 2e bleef liegen, bedriegen, schelden en razen, huilen en vleien of zich-zelf boosaardig verwenschen. Ze bleef zich door iedereen van haar plaats-geduwd voelen, door een iegelijk bedrogen en misleid; en slachtoffer van al haar buren en kennissen. Soms haatte ze haar huis als was het een bedelaars-logement, kon ze op haar stoel zitten griezelen en vieze gezichten trekken of ze op wandjes zat. Er waren tijden, had Piet toen de familie vertéld, dat ze schold enkel en alleen op zijn rug. Zijn rug kón ze niet zien, vond ze een malle komiekerigheid, of iets heel gemeens; een anderen dag weer verafschuwde ze zijn schoenen, trapte ze overal weg waar die maar even uitneusden. Dan weer vond ze zijn enkele, hangende broek, om zich een slingeraap te lachen. En als je haar dan vroeg:

— Seg gekke reip chekeloä, wèt nou weir? .... dan gierde ze overspannen en zich blauw lachend:

— Die broek Piet,____ kaak nou.... kaak nou!

se aage hange____wèt 'n Jen-aèsere-leist!....

— Nou, wèt sau 't?

En dan, zonder een woord verklaring, gierde ze weer uit, knuisten den schoot ingekrampt:

— Kaäk sau'n Jèn Klompie .... kaak ie hänge....

sau op se aage____kaak! sau roar in 't kruys____ik

lach m'aage 'n slingeroap! ....

En dan stuiplachte ze door met zware tranen in de oogen, zonder op te schieten. En weer was Piet wanhopig bij Neel ingeloopen en had hij om bijstand gesmeekt. Maar Neel stond paf. Wie moest ze van de twee nu gelooven? Als je er een vuurtorenlamp bijhaalde kreeg je er nog geen kijk op. Maar zooals dezen keer, neen.... dat was ongehoord. Zoo een stuk heen-en-