De Jordaan

200

gezindste ootmoedigheid. En nooit werd ze zich bewust van het valsche in haar eigen woord en gedragingen. Zij had Piet lief, wee-lief, maar hij alleen zijn eigen wezen. lederen dag weer bekeef ze hem om ״zijn bestwil" en folterde zijn geduld, zijn goedigheid, zijn timiditeit. Al de buren stookte ze tegen hem óp, omdat hij zooveel gemeene plannen beraamde, tegen andere wijven. En dat deed ze soms zoo fijntjes-listig en met zoo zuivere nabootsing van smart, dat al die luisteraars er telkens weer inliepen en haar met medelijden steunden. Eindelijk was het gedulds-taaie in Piet geslonken. Hij wou haar terugsturen naar moeder Scheendert. Toen hadden juist Neel en Nel en zijn eigen zusters hem aangeraden nog wat te wachten. Piet vertelde, hoe ijskoud ze als vrouw bleef onder al zijn liefkoozingen. Meestal walgde ze van zijn aanrakingen, schoot ze plots los in zoo giftig-stuipende woede, dat hij schrok en zich den heelen avond niet meer zien liet. Dan schold ze hem voor meidelooper, die zijn verrot lijf bij haar weer wou zuiveren. Maar ze spoog op zijn goeïgheidjes en als hij het wagen zou een vinger naar haar uit te steken, zou ze hem een haarspeld door zijn snuit scheuren. Dagen achtereen beweerde ze dan dat er iets in haar keel kropte; dat ze iets harigs en wolligs had ingeslikt, en dat dit zoo gloeiend haar lijf van binnen beprikte en bespikkelde. Toen was een dokter gehaald en die had Piet gesust. Wil je haar beter hebben, doe dan alsof je gelooft wat ze zegt. Prikkel haar zoo min mogelijk. Als ze kindertjes krijgt zal het wel veranderen. Zoo klonk de raad van den dokter. Maar nu had ze twee dotjes van kinderen en er was geen zier veranderd in Dien. Wou hij een tukje doen en voelde hij juist zoo heerlijk loom zijn oogen dichtvallen, dan ״hoorde" sij juist schellen, moest hij twee trappen af om te