De Jordaan

ig8

en al dat inhalige en kwaadaardige, ook. Maar zóó iets? Terwijl ze niets anders had gedaan dan zwakjes herhalen wat Dien zelf op Piet veel feller had losgeschoten? .... Nee, dat liep de spuigaten uit! Zoo een Katrijn moesten ze het lijf spoelen in een kuip. Die bakkeleide altijd met haar eigen wezen en stompte de lui blauw die haar helpen wouên. Zóo likte ze met haar zoete tong, en zóo hapte ze naar je met haar puntigste scheurkies. Wat een sluwe vertroebeling van eigen wispelturigheid. Hoeveel maal, sedert zijn trouwen, was Piet nu al niet bij haar ingeloopen, troosteloos verklarende dat er met Dien geen huis meer te houden was? Ze loog en klapte in de buurt als een ekster. Twistziek en vreesachtig tegelijk, schold ze iedereen de huid vol, en huilde hartverscheurend en jammerend als men haar één hard woord gaf. Zij mocht haken slaan met haar grilligen geest, zooveel ze wou, zij mocht laten omtuimelen en bedriegen; als een ander een nietig plagerijtje deed, dan jammerde ze het huis vol klagelijkheid. Dan maakte ze van een mug een olifant en schreide zich dagen achtereen de oogen rood alsof haar een kind was afgestorven. Iedereen belaagde haar, haar alleen; iedereen krenkte haar, haar alleen. Mest allerlei prikkelende kleinigheidjes vergalde ze Piet zijn uurtje rust dat hij thuis, na zijn zwaren werkdag, wou genieten. Ze móest ruzie en onaangenaamheid. Dan had ze daarna weer zoo een genot van het goed-worden; de troostelijkheid van haar Piet en al zijn goede tegemoetkomingen en zachte inschikkelijkheden. Wou hij even zijn krantje lezen, lekker-stilletjes ingebukt voor zijn blaadje, zijn neuswarmertje in den mond, dan riep ze hem juist op het oogenblik dat hij knus wou gaan koekeloeren en van zijn zitje genieten. Wou hij een kaartje spelen, met een kennis, dan schold ze een dag te voren dien kerel zóo de huid vol om