De Jordaan

97

— En.... enne.... hei leit 't mit de heile rokke-weireld an! ....

Terwijl ze het zei, begon de angst dat hij, haar Piet, haar wezenlijk achter den rug bedroog, van binnen weer te werken. Ze vertelde met rollende en van bangheid doorschokte zenuw-oogen van al zijn avonturen op fabriek. Wat hij met Bet deed, met Mien uitvoerde, met Lien wou, met Trui had geprobeerd, met Ka ging probeeren. Neel begreep er niets meer van. Maar toch voelde ze dat die hevige ontdaanheid en angst in Diens stem niet zoo maar van een leugen stamden. Zachter stemde ze in met Dien.

— Sau'n geldsmaater.... bromde ze zacht mee.

Wat!____hoorde Dien daar goed?____Schold Neel

haar Piet voor geldsmijter?

— Geldsmaater?.... nei Neil.... dèt is 't waurd nie..., jei hep altaus fèn die serpentigheid.... jou sloabèk spoegt t'r auk alles uyt....

Haar zachte en troost-zoekende vlei-stem was plots vervinnigd. Er scherpte nu drang in tot krenken, be-leedigen.

— Nei,.... hei is t'r 'n beste keirel! Doar mèg jou Staan nog 'n punt an suyge,.... jei kreng.... mot jei maan Piet f'raffeteire!.... hei je nie genog an je Gronjeitje's en je Burkie's?____

Zenuw-wild frommelden haar knokige handen over de plattigheid van haar borst, en haar roodveren-hoed zwabberde driftig van den eenen naar den anderen kant op haar bleek-zweetend hoofd.

Neel stond paf. Haar breede wellust-mond zakte open van ontdane verbazing. Zoo een mal, siekeneurig mirakel had ze in haar leven niet ontmoet. Dat werd al erger en gift-zieker met dat kwaadsappige mormel. Nou ja, wispelturig, nukkig, knorrig en kefferig.... dat kon er nog mee door. Wantrouwelijke zelfzuchtigheid