De Jordaan

196

en snikte om haar echtelijke rampzaligheid. Nooit had ze zóó hevig verdriet door haar heen voelen schokken en grienend stamelde ze nog wat scheldnamen tegen haar man Piet er uit. Zacht bevleide ze nu Neel met haar weeksten stemmeklank. Ze keek in haar zusters oogen, in dat brutale kijk-blauw en zag iets droefs en meelij-achtigs. Dat was natuurlijk om haar lot. Ze zou Neel wel in het goud hebben willen zetten. De goeie, brave Neel, die beste zus, zoo aantrekkelijk op alle narigheid. Toch angstte door haar

heen: je liegt____je liegt Dien____En in haar sme;kte

het: dat het toch waar mocht worden wat ze vertelde, omdat het zoo waar was, en omdat ze het zoo erg voelde. —

Neel kende wel de zenuw-geprikkeldheid van Dien en haar strijd-ziekte, het omspartelen van alles, maar toch zou van dat ranselen wel wat waar zijn, meende ze.

— Nou, dèt Piet se klefiere niet thuys hout... 't is gemein.... moar dèt doene se hier allegoar.... Moar det tie nou 'n fuyle f'rkwister is.... nei, dèt wil d'r nie in me pit in!----

— Goar te begraape..... viel Dien gretig bij,....

hei is t'r sau'n gluypert____hei kèn s'aage opdoffe eir

je 'r weit fèn hep____alles feur n' ander.... Moar 't

fèlt op maan nek.... Hei.... hei betoalt weneir de duyfel sterft____ en die is nog nie siek____

— Joa, je prefelemint is goet sus.....moar____al

druk ik me moag op de leist.... det.... sau'n Jén Treuseléut!____

— En toch is tie 'n geldsmaater!.... viel driftiger en vinniger Dien uit, nu ze niet geloofd werd.

Ze wou, ze moest het ״erg" maken, nog veel erger en benauwender voor Piet, dien ze zoo smoorlief had. En daarom moest er uit wat ze „wist" van zijn buitenechtelijke bedriegerijen....