De Jordaan

195

staartkomeet aan met honderden starren-kransen. Neel bukte voor de lichtflikkering die als stralend vuur haar oogen inpijlde. —

— Jou mèn is d'r auk mit 'n koarsie te soeke____zei

Neel, wetend wat een duldende en zachte kerel haar zwager was. —׳

Dien's stem haperde. Had ze dat nou weer uitgewerkt? Dat kón ze niet verdragen. Als ze niet tegensprak werd ze ziek. Ze had eerst haar man zelf ópge-kamd. Nou Neel meédeed, kriebelde haar die lof. —

— Sau?.... mit 'n koarsie?.... nou.... dèn sèl ikke je segge.... dèt jei fèn die stiekemert gein weit hep.... viel ze nukkig-knorrend uit,.... 'n kreng is 't____'n fuyle f'rkwister.... al seit tie maan s' inkomme niet____tèch weit ik 't....

— Kompie in staat fèn ontbinding baufedraafe as maan fent?.... vroeg Neel streng.

— Nou .... astie.... astie.... 't op se heupe hep ....

— Och jokkebrok, je belastert je aège bloed!.... jei ken wel swemme.... moar je f'rgeit baufe te blaèfe! snauwde Neel driftig.... Es je liegt mot je weite wèt je liegt.... sau'n siekeneurig meroakel!.... Hèt maan Staèn moar 't hèllef, 't kwart fèn joü Piet....

— En toch is t'r 'n kreng en 'n f'rkwister____

sloat tie maan bont en blauw. —

Ze vond het heerlijk bemeedelijd te worden nu. Ze loog; ze wist dat ze loog, maar de bekoring, zacht-béklagelijk te zullen worden toegesproken, na te hebben verhaald van zijn ״aftuigen" in het gniep, kon ze niet weerstaan. Haar stem huilde jankerig van droefheid, als van een nachtelijk-buitengesloten hond. Nou zij het zoo smartelijk verteld had geloofde ze zich zelf weer, en overrompelde ze Neel met den waarheidsdrang in haar woorden. Dat gaf haar een zilt genot. Ze voélde zich nu ook getrapt en bont-geranseld, en ze huilde

13•