De Jordaan

194

over de aarde kruipen, met een kriek zoo groot als de bal van den Westertoren. Moest dat branie-schepsel haar ijskoud afblaffen? —

De lompenbaas Jongeneel pufte vorbij, gooide een dartelheidje naar Neel.

— Te wèrm aume Boarend! te wèrm!.... lachte Neel vadsig, haar kleffe handen over haar hooge buik afstrijkend. —

Willem's bedelstem drensde om haar ooren als mug-gengegons....

— Hier ellèndeling,.... hier hei je 'n hèllefie!.... barstte ze uit,.... en jei auk Jèns.... en nou mèrs! D'r is niks gekaukt f' doag.... neime jullie je braud moar mei....

— Pès t'r op____dèt de punt fèn je tong niet auferreie

wort..,. scherpte Dien naar Kaatje van Rooie Heuvel, die op een drafje naar een paar breiende meiden toeholde. —

Lientje zong klagelijk-zacht in de keuken, terwijl het waschbord rammelde en zuchtte. Neel begreep er niets van. Had zoo een mensch, — al hoorde ze haar graag, — nou altijd zinnigheid in liedjes? Straks griende ze weer om leed van haar jongen of om haar sloerie van een vader.

Dien bleef treuzelen voor het winkelstoepje. Ze hongerde naar babbeltjes, naar de bevrediging van het verlangen wat te vertellen. Ze leek van binnen wel een doodzerk, zoo drukkend stil was het in haar. Wacht, daar ratelde haar tong al los over haar man, zijn goeig-heid en zijn ״reuse - monnie", die hij verdiende. Neel luisterde grimmig, walgend van Dien's vrekkigheid. O, hoe haatte ze zóó haar zuster, om die hongerende oogen, om dat bevend-hebzuchtige vertrekken van haar mond, nou ze over duiten kwijlde.

De zon gloeide goud af in hooge huizen-ruiten en fonkelde het glas van een straatlantaarn tot een trillende