De Jordaan

93

Mie de Roeier, uit het winkeltje stappend met roode-kool-paars zweetgezicht.

— Ik sau segge dèt d'r gebeld wier,.... schamperde Neel naar Dien, om het rake van Mie's verwensching. Ze hadden allen in de buurt gloeiend het land aan Dien's gierigheid. Met iedereen lag het protserige vrouw-mensch overhoop. Zij had nooit schuld en een ander begon altijd met haar. Maar ze had nu eenmaal een godsgruwe-lijken hekel aan geven. Ze kon het niet, kón het niet. Het scheurde van haar af, al was het het nietigste dingske. Als je een zuiver hart hebt geef je nooit wat, wamt niks was je zoo na als je-zelf. Wat ze zei zou waarde houden, omdat ze het zoo fel meende, dacht ze altijd. Al die drieste ongebondenheid van zinnen, bestookte maar je eigen voornemens en smolt je leven weg. Van haar schoonzuster Nel begreep ze niet alleen niets, maar ze vond haar rijp voor drie gestichten. Hoe kon je nou, ieder uur van den dag, het lekkerste uit je mond missen? Dat wierd toch loutere comedie? Je eigen tong, die kwam toch het éérst te spraak. Wat konden haar nou die bedeloogen van Neel's kinderen schelen? Al die onwijzigheid van de menschen, wat had ze er aan? Ze verfoeide hartgrondiglijk dat guldoenerige. Ze wou houden, wat ze had. Strooien liet ze aan Onzen lieven Heer over. Er was zoo veel in de wereld waar ze niet van meehapte, zags dat ze haar eigen mondje eten beschutte tegen iedereen. Zij had er geen lust in haar leven weg te smelten in zotte pretjes en looze verspilling, maar aan een vollen kerseboom schudde ze mee. Ze verkniesde zich al genoeg onder de ellende die haar Piet haar aandeed. Ze had geen lust om in het konijnenhol van Neel zich door de kinderen te laten koejeneeren. En nog minder van dat drukkiewicht Kaatje. Ze eerde ieder fatsoenlijk meisje hooger als een huis, maar die Kaatje van Rooie Heuvel, kon voor haar verder schendig

De Jordaan !3