De Jordaan

90

schillig onder blijven, wat Stijn ook deed. En Frans van Nel had een betraliede muilkorf voor. Die trok het snuit van een slaperig konijn. Dat was een zoet-slokje van een man, een ingelegde kruisbes. En de zusters en broers van haar man-zélf.... och, je kon er niet één vertrouwen. Familie trok altijd weer...!. En toch moest zoo een kerel-van-haar, niks hóógers genegen zijn dan zijn eigen wijf. Het huwelijk was geen paardenstal, waar je maar al je afgebeulde beestjes en slobbertjes onder dak kon brengen. —

Dien was niet alleen jaloersch op haar man, maar werd gepijnd van afgunst op alle voorspoedige en gelukkige dingen in het leven van anderen. Dat had ze van moeder Scheendert, hét stuk chagrijn vroeger, van de buurt. Dien leek met gegiste moedermelk grootgebracht. Het twist-zieke, humeurig-omkantelende van heel haar wezen, las ieder dadelijk van haar gezicht. En liegen, schel en roekeloos liegen kon ze met strakke koon-effenheid, als de wijzerplaat van een kaduuk weeg-toestel. Allerlei vurige en fantastische uitdenksels kon ze met zoo een hartstochtelijke, bijna boosaardige driftigheid vertellen als gebeurtenissen, dat zij ze zélf gelooven ging en niet ׳meer vermocht te leven zonder die schielijke leugenarij; voor haar waarder dan de nijpendste werkelijkheid. Ze hield van het liegen óm het liegen. Het werd haar een fel, brandend genoegen, te jokken. Ze kreeg zoo een angstige vreemdigheid over haar wezen als ze loog en later betrapt werd. Ze bracht zoo graag zwart gal onder de menschen en ze was dol op het bedenken van allerlei gevalletjes, vooral vreeselijke die haar meestal zelf bedreigd hadden. Ze loog met hartstochtelijke vreugde in haar, met een bezeten drift. Het koelde haar gemoed méér dan een aanhaligheid van haar man ooit deed en het bracht zoo een warmoeziige woeligheid in al haar stemmingen.