De Jordaan

x88

Dien snoepte gele pruimen uit haar onderzat, at gulzig-gierig zonder iemand iets aan te bieden. Zoo een veelvraat, mopperde Neel, stilletjes de lippen smakelijk meebewegend met haar gesmak.

— Dèt hoalt je 'n sweitje.... kreunde Mie de Roeier, het warme kleef-pootje van haar jongetje driftig uit haar roksplit loswoelend,.... ik bin al oan de wraèf fèn klokke ses.... loat ikke nou joa al bei Dien 'n koamer fol hebbe gehènge.... en bei me schaun-

moeder 't ploasie fol.... Nou Neil____as-nie-ken? ....

dèn goedronds geseit!.... 't is moar 'n ressie----

Neel keek zuur. Telkens, dan weer voor die en dan weer voor een ander! Maar kon ze het moedwillens weigeren? De stakkers hadden immers in haar lui eigen hondehokken geen berg. Kon ze het zoo een lam-gezwoegde tobster weigeren? — 't Mot moar hè Mie?....

Dien, vraatzuchtig slikkend haar snoepsel, lachte schel, telkens er tusschenin haar vochtlippen droog-smakkend. Ze was heel opzichtig, grof-dames-achtig gekleed, echt als een vrouw van een ruim-ver-dienenden briljant-slijper. Haar groote rood-beveerde mode-hoed zwabberde smakeloos op haar tengere hoofd, en de blauwzijige blouse, wit bekant, plakte wijd-plooierig op haar afgegladden boezem.

— 't Mot moar?____ lachte ze scherp,.... 't laèkt

t'r 'n gos-laun.... bei maèn hep se de heile koamer an d'r dezepeziesie....

— Jei hep t'r auk sau'n bauterhèrt!____ hoonde

Neel sarcastisch.

Eentje Neempie bleef treuzelen op het brandende buur-stoepje, wreef zich driftig de kleffe handen tegen het gore hemd, en bromde nog wat vloekwoorden om zijn gestolen vierduit-stuk. Het hemel-goud schroeide telkens weer zijn zware dronken oogen