Levensgang, tweede deel

93

hebben... 't moest zeker nog negen uur slaan... Weer rinkel-schelde de deur. -— God-allemachtig, daar hê-je d'r. — In 't stoepje bleef ze even staan, keek eerst links, toen rechts, zag Hein en kwam recht op 'm af.

— Dag meneer Hols! — klonk 't licht-opgeruimd, en metéén stak z'm haar fijn handje toe.

— Dag juffrouw! — bracht Hein er bedremmeld, gek vóór d'r draaiend, uit. Alles wat ie 'r wou zeggen stokte in z'n keel, wou niet verder. En Eva zei ook niets meer, alsof 't 'n dood-toevallige ontmoeting was.lDe donker-bruine, dubbele voile duisterde't gezicht weg; alleen haar losse, prachtig slanke gestalte, met die teêre jeugdlijnen van verrukkelijk mooi meisjeslijf, haar zweeftred en zacht-zingende stem had Hein op zich voelen afkomen, en vlak bij 'm zag ie alleen oogenschitter achter de donkere voile; De eenvoudige luchtigheid en hartelijke begroeting waarmee ze naar 'm was toegekomen, had 'm stil gemaakt. Naast elkaar liepen ze voort, de grachten af, naar Westermarkt. Stilte was 'r tusschen ze gebleven na de begroeting. ^Hein voelde zich, niets zeggend, zoo heerlijk rustig worden en zoo dol blij, nu ie vlak naast 'r liep, vlak naast dat fijne handje, waarmee ie 'r luchtigjes 'n endje van 'r japon zag opnemen, zoo gracievol en zoo innig-meisjesachtig-lief als ie nooit nog van 'n andere vrouw gezien hadTl Wat gewoontjes vond ie 'r toch gekleed; dat zwarte manteltje met dat schattig-kleine bontmutsje op 't donkere hoofdje, en nou die vreemde voile, zoo heele-maal verdonkerend 't gezicht, dat anders zoo blank was en zoo licht. Wat naar toch dat ie dat gezichtje niet zien kon en zij hém wel. Waarom deed ze nou zoo vreemd? O! wat naar en verstopperig; zoo 'n beetje alsof zij hém mocht bekijken en hij haar niet. Maar dan ineens voelde ie weer vlak bij z'n jas dat heerlijke handje, hoorde ie dat vreemde rokkengeruisch, zag ie haar gestalte, zoo hóóg, bijna even lang als hij, zoo stil innig naast 'm alsof ze gewoon maar bij elkaar hoorden. O! juichen, stil verrukt juichen kon ie, nu ze zoo maar vlak naast hém liep, naast hém, en niet thuis was, niet bij anderen, niet van 'm af, maar naast hém; zij alleen met hém.... Al zou ze 'n jaar zoo willen doorloopen, zou ie 't doen, zou ie niets zeggen, zwijgen, a.1 maar zwijgen, goddelijk gelukkig zijn en aldoor maar stil, vlak bij haar blijven. Soms kon ie zich niet eens voorstellen dat hijzelf daar liep, hij naast haar, naast juffrouw Eva, de dochter van juwelier Bresser, die 'm zoo gemeen minachtend aankeek. Dan voelde ie zich duizelen van geluk, van overstelping, dat zóó maar uitgekomen was wat ie snakkend verlangde. En nou was 't 'r, echt, echt; daar hadt je Eva, in haar volle liefheid, innigheid en lossen gang, in die jeugdgracie van meisjeszijn, gracie van 'n gestalte die 'm gek maakte, en daar naast liep hij. Wel stijf vond ie zich, erg stijf, maar dat kon niet anders, hij was stijf, stil, stug. Als zij nou maar wat zei, dan zou ie ook wel durven.

II.