Levensgang, tweede deel

Q2

ver-waasde in toovering langs de grachten, tril-blauw-blank, met 'n klare, wemelende sterrenlucht boven 'm. Telkens moest ie even, 'n eindje maar van 't winkelraam, zoodat ie toch alles kon zien, naar die azuren diepte opkijken, met duizel-ontzag voor overal hetzelfde ver-diepe, met die spat-fonkeling, dat zilvergetril en goudgeknip van sterren, 't rood, vuurtjes-rood soms met groene glansschokjes en oranje sidderingetjes rond hun cirkelrandjes. En mooier vond ie dat sterrengesprenkel en -gevonk tusschen de hooge stilte van de strak berijpte boomen in hun wit-blauwe glanzingen en weerschijnen. Maar te koud was 't 'm om lang op één plek te blijven staan. Op liep ie, voorbij den winkel snel omdraaiend en terugloopend, nu en dan achter zich kijkend of ie nergens tegenaan bonsen kon. — Lang zoo duurde z'n wachten, maar niets wilde op 't stoepje gebeuren. Plots zag ie 'n dame instappen. Te ver van den winkel stond ie af om te zien of 't Eva was, maar toch voelde ie 'n bons door z'n hart hameren. Haastig liep ie naar 't in-stoepje. om door 't raam te zien achter lage boek-etalage of zij 't was. ■— Héére-Kristus, ja!... ze was 't!... zij zelf, met 'n donker-bruine voile voor!... Ze zei nét iets tegen den meneer achter de toonbank. Ja, ja, ze is 't, ze is 't! — gilde 't in 'm. En angst kwam op wat nou te zeggen als ze 'r uitkwam. Waar zou ie gaan staan ?... vlak bij de deur?... rechts of links de gracht op?... god-kristus, als ze nou nog maar even wegbleef! ... j_Hij kón, hij durfde haar niet zien den winkel uitstappen. In z'n angst van niet weten wat te doen, liep ie 'n eindje zenuwachtig de gracht op, met z'n rug naar den winkel, wat ie 'n uur met vreeselijke waakzaamheid vermeden had en nu juist deed in plotselinge handelonzekerheicO Maar nu vroeg ie zich af wat ie toch wilde; of 't niet al te mal was zóó, die zenuwachtigheid, omdat ie juist zien zou, waar ie zoo lang naar gesmacht had. Hij zou kalmdeftig voorbijstappen, alsof ie den winkel pas voor 't eerst bemerkte,, even blijven kijken voor 't raam of ie Eva nog zag, wat ze deed, en dan 'n endje verder blijven staan, Onder z'n kalm redeneeren wat ie doen wou, ging ie al. Nu kon ie Eva, die haar voile opgetrokken had, net in 't goddelijk lief gezichtje zien, door fel boog-lamplicht beschenen. Ze stond teekeningen te bekijken. Nou was ie weer gerust; ze stond er. Hij zou verder loopen, 'n vijf huizen rechts en dan wachten. Nee, geen vijf huizen, 'n paar meter, dan zag z'm eerder. Maar nu begon de spanning weer. Zes meter had ie in 't half-donker met z'n voeten uitgerekend in grooten stap, en ze kwam maar niet!... Drommels, 't was Eva toch!... hij had 'r zelf gezien!... Nee,... te mal om langer over te denken!... En links kon niemand geloopen hebben al dien tijd!... Ook uit den winkel, die nu 'n beetje verdiept achter 'n hooge stoep voor 'm lag, had ie geen mensch zien stappen!... Wacht, daar hoorde ie de deur!... 'n lang geschel!... daar hê-je!... verdomme, nee,... 'n man!... Zou ie maar ereis kijken?... Nee, dat kon niet, want als• ie 'r dan es bot op 't lijf liep!... Dan nog maar effetjes geduld