Levensgang, tweede deel

173

Lemminga was eindelijk weer gaan zitten voor z'n molen, en voor 'm stampte geloop over zwiepbrug van werkers die teruggingen. Te lang wrokte ernst in 'm; nou moest ie weer lol, gegrap en opwinding om 'm heen zien. Z'n loopjongetje kwam, zachtjes loopend, bang 'n droppel te morsen, onder armzwelling van fleschjes bier en kommen, met 't voetlooze wijnglas aanzetten. In kleine pasjes schokte ie tusschen de rijen, met angst-spanning op 't roetige gezicht.

— F'rsichig, saènsodemieter!... god-saé-je-verdomme, je hèt d'r vaèn gesope! —■ schreeuwde gemaakt-woedend Lemminga tot 't jongetje, dat bevend 'm 't glas had overgegeven,—je hèt d'r vaèn gesope!... je ken mijn niet verlakke rotkwiebes!

Terug schuifelde de potjongen naar andere slijpers, voor wie ie bier en bonekamp had meegebracht. Voorzichtig slurpte Lemminga wat af van de kelk tot beneden den rand; toen 't glas steunend tegen 't hoekje van z'n molenla, ging ie jolend-bulderend voort, den loopjongen naar zich toe trekkend.

— Ik seg je, daè je d'r vaèn gesope hèt, saènsodemieter!... beken 't es kwiek!

— Gerus nie, baas, gerüs nie, — schuchterde 't kereltje.

Bij z'n oorlappen, schijn-giftig, trok Lemminga 'm dichter naar zich toe.

— Krijg de paördeangst!... laa je moer je oore schrobbe!.,. sukke bonke geel rotte d'r in!... saènsodemieter!... kwiebes!... voorwaèt hei je d'r vaèn gesope ?

't Mannetje, pas op de fabriek, begreep den lol-toon niet; angstig bezweet, niet wetend waar ie 't tegenbewijs vandaan moest halen, döördrensde ie:

— Gerus nie baas, ik hèt 'r nie angeraak. Bleekige angstschokjes trilden over 't roetig bevlekt gezicht; oogschichtig achteruitge-schuifel en losgewring van vuurrooie oorlappen uit pij n-knel-handen.

— Wélles!... god-sa-me-nakend-kielhale!... laa 'k es ruike je smoel, saènsodemieter !

Bangelijk, toch frank, schoof 't mannetje naar voren, onder lol-gedring van 'n versteller en 'n slijper naast en achter 'm. Met z'n mond opengesperd, stond ie eindelijk klein-schuchter, in z'n rot-plunje,. franjig verpaarst kieltje, doodbang inééns dat'r toch'n luchie van de Kats in z'n keel kon zijn, voor z'n baas. Lemminga, net doend of ie ruiken wou vlak bij, spoog plots, lach-dronken woest, 'n uitgekauwde pruim pal in 't open beef-angst-muiltje van den potjongen. Achteruit sprong ie in wilden stikschrik, tegen 'n versteiler opbonkend, die 'm weer woedend terugknikkerde naar 'n slijpersrug, en die weer giftig tegen den zinkrand van verstelbank óp. Spuw-bleek braakte ie rot-pruim op den grond, met schuur-stooten en kuch-rocheling uitslijmend brandsap dat diep z'n keel ingeschoten was. Schatergelach om z'n grimmig, viezig braakgezicht en .wanhoops-kotsgrimassen lolde om 'm heen. 't Mannetje bleef maar