Levensgang, tweede deel

70

me kloote krijge as se n't waord binne!... achter je smoelwerk... saènsodemieters, waèt 'n tuigh... achter je smoelwerk... nee hoor... lache ze je toch uit!

— Of 'k dat zelf niet weet, — zei Hein verdrietig, maar toch geef 'k 't niet op... en jij... al vloek en raas je nog zoo, toch hê je 'n goed hart voor die stakkers, die zelf niet meer zien hoe lie-derlik ze afgebeuld worde... ze zien maar niet in hoe dat slaaf-zijn

ze knakt____stompe werkmachines zijn 't... op veertig zijn ze blind

gekeke, afgezenuwd, kenne ze niet meer voort... niet één dag stoppe om ons arbeidersfeest te viere... want 't gaat toch om geen kleinigheidje... hè... acht uur werke, instelling van schafttijd... watte ?... Verdomme, nou stoppe ze niet, ruste niet, werke raak, zonder op te zien!... slove!... sappele!... lolle en drinke!... en as je ze tot staan wil brenge, worde ze dol!

— Sa'k 'n tiendubbele sjaènkert krijge, as 'k je snaèp, Hols!... se benne... saènsodemieter!... la se links legge!... se benne!... jij vecht voor se ?... se benne so rot da se sich late afneuke door de eerste de beste gaètlikker!... laa se stikke!... laa se gaör koke in haörlie rot-vet!... of mieter se so door mekaar da se de peskoors in haörlie flikker krijge!

Lemminga's gezicht stond dreig-strak; z'n blonde puntbaard rukte en plukte ie met zwart bepoeierde handen, waar huidblank tusschen vlekte. Er was nijd-ernst in z'n stem, z'n jolige brooddronkenheid, z'n uitspatnatuur en wilde-dierengehuil om lol en peststreken waren verweekt in meelij, dat ie voelde voor 't stompe geploeter van z'n kameraden. Maar dat wou ie niet laten zien; 't hinderde 'm dat Hols z'n weeke gevoeligheid kende, z'n innerlijk huilgevoel, en erger bruisten vloeken in 'm op, om te verbergen z'n meelij, te verkroppen dat weeke gedraai in z'n lijf, dat ie haatte voor zichzelf, omdat ze 't toch niet waard waren.

— Ja, — ging Hols voort, doortastend achter Lemminga's vloek-woede, jij kan je woede om die kerels niet anders luchte dan in uitgebrul van vuile woorde ... maar dat geeft niks... dat maakt ze erger... maar ik wil en zal ze aan hun verstand brenge dat ze, door die dag niet te stoppe, 'n revolutionnaire eisch van 't heele wereldproletariaat in 't gezicht meppe... Nee kerel, jij die zoo goed raze ken, vloek nou es an mijn zij... tégen hun!... help me, schud ze wakker!... straks komt Rozalie... dan gaat d i e ze weer an de andere kant verpeste mit z'n anarchie... dan gaat ie weer lulle over algemeene werkstaking!

— Seg, laa die rooie marmot niet 't hart in se pens hebbe hier te komme! — dreigde Lemminga woester, — ik sla 'm op se harses, dat ie de paördeangst krijgt!... die rot-kwiebes!... die stille pim-pelaör!... die kinderverkrachter!

— Dat helpt geen snars... mit vuiste krijg je niks gedaan... Gistere heb ik 'r op de kamer drie en beneje ook vier toe gekrege de tange neer te legge... En al hebbe de baze ze gedreigd...