Levensgang, tweede deel

167

— Schink... 'm no.. .ög 'n... jaa... jempie in, falll... d'ra... hee-iii, fallldera . .. haa-aa! schink ... 'm no .. .ög 'n jaa .. . jempie in, falll.. . d'ra... hee-iii falll. .. deraa. .. haaaa! — aange ״héé״d en aange ״haa"d in teisterende koorzwelling van zanggeloei langs werkersrij.

'n Eindje verder zaten sluw-stilletjes twee potjongens, man-kinderen van elf, met allure-gezichtjes van werkkerels, ieder op 'n punt sigaar te sabbelen, licht-bange trekkies wegademend achter molens. Een ernaast, die onder boodschappen doen geravot en bok gesprongen had in de hitte, stond, met rood zwel-hoofd, omgutst van zweetdroppels, in vettig paarlengestrooi om neus en kin van uitdagend gezichtje, rond te kijken of iemand ze in de gaten kreeg. Nèt zag ze Lemminga.

— Seg, afgeneukte moerproppe!... sitte juilie in mêkaörs kont ?!... kom es hier laserstraöl!... haöl me r'es 'n maötje kaèts! ... maar saènsodemieter, kom d'r niet mit je schijtbaèkkes aèn! .. . waènt 'k hak je je lui van je mieter.

— Laat ie f'r mijn ook wat meebrenge! — riep een, — drie flèssies lager!

— Dito mit 'n stèrrietje! — krijschte 'n ander 'r doorheen.

— Hier hei je 'n kom!... haal mijn twee maatjes bonekamp.

— Waèt wort 'r weer gesope, god-laserstraal-me! — riep Lemminga, — drinke jullie liever melk en spuihtwaterj... jullie binne toch allemaal rot... en jij ?... f rwa jij bier ?... jij bin vies vaèn'n bruine laèp *), mö-je segge!. . . god-laser-me!... vies vaèn 'n ei ^a)! ... maör nie fijnn i'r 't kaèssie! — sarde ie door, met 'n slag op halfbloote borst.

Uit z'n molenkast, onder 'n hoop vuile partijbriefjes en nota's, diepte Lemminga 'n groot, wijd-uitgebogen wijnglas op, zonder poot, dat ie nijdig 'n potjongen in de hand duwde met scherpen kant, stil hopend in lol met afgebrokkeld scherp voetstuk 'm te prikken.

Koopman in kammetjes en zeep was achter Hein door, overal dwalend en staan blijvend, eindelijk naar 't brugtrapje geschuifeld; gevloekt, getrapt, gekneld, dan hier dan daar gesleurd zonder iets te hebben verkocht. Alleen Lemminga had'm twee kwartjes gegeven uit meelij. Versiek je d'r méé! — had ie lol-grimmig gezegd, woedend op zichzelf dat ie meelij had met den sukkel. In schuchteren angst, als was ie 'n poos in wildebeestenhok opgesloten geweest, liep schuchtere koopman opgelucht-gejaagd angstig smal-brug over, met onder z'n voet gesnik, gehak en sidderdreun van assen en riemen.

— En-ne asdaen hét Jésessie op de kont van onse-liefe-heer geblaöse... en-ne asdaen is d'r donderement gekomme... en-ne toe heit 't opperweese geseit tót hèm... se salige seun: Jonge ik mot

') Borrel. ') Borrel.