Levensgang, tweede deel

66

langs de rij; raasdreunend sidderde óp machienzang, dreun-zuigend door broeilicht.

— En-ne asdaen hèt de Heere!... onse saaalige almagtigge Heere!... Jésessie geroepe uit 'n hoekie vaèn de hemel!... en asdaen geschiedde daèt onse Heere seide... Vrees nies, me jonge!... d'r binne sondaars!... sondaars voor d'r lefe benéje!... sondaars die mijn naam uispréke!.., mit stijve rakkert in d'r broek!... se komme in 't faogevuur!... se motte in 't faogevuur!... waènt asdaen wille se verkrachte jonge meisies van plesier!... En-ne de Heere sag en sei: breng hier die stiekemerts!... breng hier!... opda 'k hem afsnij se gaèmmele klokkespel.... se klepel...

Hoog-preekerig schalde Hense's stem, zonder voorbereiding inzettend z'n tekst. Z'n stekelig gezicht stond in droog komische strak-king na de preek; lach-nijd spotte uit z'n oogen, en z'n handen goochelden weer vlug in doppen- en tanggetik. Onrustig, vuurrood, schoof Kooste óp z'n tang, met lichte woedebeving van rechterbeen tegen molen; dieper loerde ie op schijf; door z'n ruk schokten zenuw-golven.

Machienzang zoog weer door toeval-stilte, sidder-zuigend langs werkers, brugbalken en trilgrond. Kraaij, die met wenteling van lichtdraai weer pal onder zon zat, nu echt bloed-zweetig worstelend in lichtbroei, met vóór 'm pijnlijk geflakker van dwaal-geschitter over schijf, telkens voort willend maar niet kunnend, was weer woest opgesprongen, rukkend 't gordijn, onder heftig afgeweer en teruggeduw, z ij n kant op, tot ie z'n molen beschaduwd zag. "Weer hitte zenuwwoede op van alle kanten.

— Daa hei j'm god-sal-me-lasere, weer! — gilde Sijts, zwartver-vuilde tabakspijp met roetvingers driftig instoppend.

— Nou!... heb j ij nou 't hart en kom 'r es an mit je klauwe! — krijschte Kraaij met zoo'n hevige doe-dreiging in z'n kop dat Sijts afgebluft werd.

Naast Sijts zat nu nog 'n ander in fel zongepiek en geprik, achter gordijn-smalle sarring uittreiterend.

— Ik zal 'r 'n paar krante anplakke... blijf jij maar zitte Sijts,— zei goeiïg-gemaakt 'n schijvenschuurder, die juist drie afgewerkte schijven van 't rek op z'n schouêrs wou wippen.

— Nie noodig!.. . dank je voor je gedienstigheid! ■— bitste Sijts terug, wel wetend dat 't 'n lolletje was, — kom es hier Bertus!... plak j ij es op!... gauw, flikkerjanes, ik wor blind! .. . toè dan!

Handig-snel was Bertus de potjongen op de verstelbank geklauterd, plakkend en inhamerend tegen de ruiten aan alle kanten krant-brokken, staand hoog, in naakte vertooning van baggerlompen en voering-kaal-verbruinde, half-korte broek, tusschen verhitting van verstelpitten, geduwd en gemept aan alle kanten.

Slijper Verhars, met wild-boevige tronie, zich lekker voelend in rust van volle schaduwkoelte, galm-zong sarrig-gerekt, knipoogend naar de worstelende nijdige buurlui, breed-uit: